ΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ (1)

(...)
Το μόνον, εις το οποίο ημπορούμεν να σας βοηθήσουμε ημείς (δεν ομιλώ περί των καθαρώς επιστημονικών γνώσεων και μεθόδων, αυτά μεταδίδονται δια της διδασκαλίας), είναι να σας υποδείξωμεν ωρισμένας προϋποθέσεις, άνευ των οποίων αι κατευθύνσεις και αι πεποιθήσεις σας, οιαιδήποτε και αν είναι, δεν είναι δυνατόν μητε υποκειμενικήν μήτε αντικειμενικήν ηθικήν αξίαν να έχουν. Αυτήν την έννοιαν και αυτή την σημασίαν έχουν αι κατωτέρω υποδείξεις, εις τας οποίας χάριν συντομίας δίδω αφοριστικήν διατύπωσιν.

   1. Τα προβλήματα της ζωής είναι ως προβλήματα γονιμότερα και αιωνιότερα απο οποιαδήποτε λύση τους

  Το να εύρης λύσιν εις ένα πρόβλημα της ζωής που σε απασχολεί, είναι ανάγκη της ψυχής του ανθρώπου και είναι καθήκον του απέναντι του εαυτού του και των άλλων, εφ' όσον δεν πρέπει η ζωή του να παρουσιάζεται ως ένα κείμενον με ανοικτάς παρενθέσεις. Αλλ΄ όμως οιαδήποτε λύσις, και η ορθοτέρα, χάνει την αξία της, γίνεται κάτι επιφανειακόν, όταν παύσεις να αισθάνεσαι ανοικτόν μέσα σου το πρόβλημα που την επέβαλλε, όταν την πιστεύσεις οριστικήν. Διότι όχι αι αποκρίσεις, αι ερωτήσεις κρατούν ζωντανόν πάντοτε τον κόσμον του πνεύματος και άγρυπνον του ανθρώπου την ψυχήν. Ο λίθος του Σισύφου δεν έιναι κατάρα, είναι ευλογία δια τον άνθρωπο του πνεύματος και της δράσεως, που έχει την δύναμιν και την όρεξιν κάθε φορά να αρχίζει απο την αρχήν. Ημπορείς να αλλάξεις πεποιθήσεις. Δεν είναι εντροπή. Δυνατόν να ενισχυθείς και να επανέλθεις εις παλαιοτέρας. Μην αμφιβάλλεις οτι θα τας αισθανθής και θα τας ζήσης τώρα βαθύτερα , πλουσιότερα. Και τα δυό είναι δείγματα αληθινής φιλοσοφίας, και η φιλοσοφία – το εκήρυξεν και ο Σωκράτης – είναι πάντοτε δια τον άνθρωπον κάτι ανώτερον από την σοφίαν.

   2. Κάνένα ιδανικόν δεν έχει αξία ή ορθότητα, που δεν στηρίζεται εις την πίστην προς την υψηλήν αξιοπρεπειαν της ανθρώπινης φύσεως

  Ο άνθρωπος είναι πάντοτε δυνάμει ανώτερος απ΄ ότι φαίνεται, απ΄ ότι ενεργεί, απ΄ ότι λέγει. Κάθε θεωρία απαισιόδοξος, που βλέπει εις τον άνθρωπον αποκλειστικώς ή κυρίως το κτήνος πάσχει απο εσωτερικήν λογικήν αντίφασιν. Την διαψεύδει αυτή αύτη η διανοητική προσπάθεια, της οποίας καρπός ειναι η θεωρία.

   3. Κανένα ιδανικόν δεν έχει εσωτερικήν αξίαν, όταν έχη καθαρώς αρνητικόν χαρακτήρα.

  Το αγαθόν (και αυτό είναι η αξία) δεν ημπορεί να λείψη, μόλις λείψη το ψεύδος και το πονηρόν. Ειδεμή δεν αξίζει να το πιστεύσομεν ως αγαθόν.

   4. Καμιά απάντησις εις τα προβλήματα της ζωής δεν ημπορεί να είναι σωστή αν είναι απλή και εύκολος

  Η ζωή είναι πλούσια. Ο κόσμος, που κλείει ο άνθρωπος εις τα στήθη του, μεγάλος, όσον και ο εξωτερικός κοσμος, απέραντος ωκεανός με τρυκιμίας και θυμούς, με τ΄ανήριθμον γέλασμα των κυμάτων και τους ανεξερεύνητους βυθούς του, με μυρίας δυνάμεις, που συμπλέκονται και ανταγωνίζονται μεταξύ των. Η καθεμιά έχει την αξία και την δικαιολογία της ύπαρξης της. Ετσι το πρόβλημα της ζωής παρουσιάζεται στους ανθρώπους με τ΄ άγρυπνα μάτια ως ζήτημα ισορροπίας των δυνάμεων αυτών. Ισορροπίας που κάθε φοράν χρειάζεται στερέωσιν και διαρκώς ακούραστον απαιτεί την προσοχήν και την προσπάθειαν. Εκείνοι που βλέπουν την ζωήν μονόπλευρα, που αφήνονται να παρασυρθούν απο μια κατευθυνσιν, που κλείουν τα ματια προς τας αντιθέσεις και τας ποικιλίας της ζωής, ημπορεί να απαλλάσσωνται απο κόπους και φροντίδας να εφησυχάζουν η και να κοιμούνται, διότι έλυσαν τα προβλήματα της ζωής. Αλλά αυτοί δεν ζουν την ζωήν των, τους ζη εκείνη. Και όσον ωραιότερον, όσον πλουσιότερον, όσον βαθύτερον είναι ένα πράγμα, τόσον περισσότερας δυσκολίας και κόπους προυποθέτει.

ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΥΚΟΥΤΡΗ 
ΕΚΛΟΓΗ ΕΡΓΩΝ
ΚΑΚΤΟΣ
ΣΕΛ.: 538 - 540
Συνεχίζεται...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις