ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ - Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΕΡΧΕΤΑΙ

4.4 Μελιγαλάς – Η σύγκρουση έρχεται

  Με την Καλαμάτα τώρα “ελεύθερη” και υπό την εξουσία του ΕΑΜ/ΚΚΕ και του “οργισμένου” πλήθους, ο ΕΛΑΣ, αφού έκανε παρέλαση θριάμβου στην κεντρική λεωφόρο Αριστομένους της πόλης, κινήθηκε αμέσως προς τον Μελιγαλά, 30 χιλιόμετρα βορειότερα. Στην πρωτεύουσα της Μεσσηνίας άφησαν μόνο λίγους αντάρτες για φρουρούς των κρατουμένων, και για τα εκτελεστικά αποσπάσματα.
  Το Τ.Α. του Μελιγαλά θεωρείτο το πιο δύσκολο εμπόδιο στην επικράτηση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στη Μεσσηνία. (...)
Το Τ.Α. του Μελιγαλά ήταν αρκετά ισχυρό, με αρκετό οπλισμό και πυρομαχικά. Δεν είχε όμως όλμους ούτε πυροβόλα για να αντιμετωπίσει τα βαριά όπλα του ΕΛΑΣ και τη μεγάλη του υπεροχή σε άνδρες. (...)
  Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ ήταν οι ίδιες που είχαν καταλάβει την Καλαμάτα, συμπληρωμένες τώρα με ένα μέρος του 11ου συντάγματος Αρκαδίας (μόνο από την τρίτη ημέρα της μάχης), και αρκετούς ακόμη άνδρες του εφεδρικού ΕΛΑΣ από την άνω Μεσσηνία. Συνολικά, οι επιτιθέμενοι ξεπερνούσαν τις 4.000, αλλά οι δυνάμεις πρώτης γραμμής που έλαβαν μέρος στη μάχη δεν πρέπει να ξεπερνούσαν τους 1.500 – 1.600 άνδρες. Τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ ακολουθούσε και όλη η πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ, και αρκετοί της Πελοποννησιακής ηγεσίας, όπως και στην επίθεση εναντίον της Καλαμάτας (Μπλάνας, Μπελογιάννης, Κουλούμπας, κ.α.).
  Τους αντάρτες και την πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ/ΕΑΜ ακολουθούσαν και πολλές εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, δήθεν “οργισμένοι” κάτοικοι από τα χωρία της άνω Μεσσηνίας και της νοτιοδυτικής Αρκαδίας. Οι περισσότεροι από εκείνους που είχαν μπει στην Καλαμάτα για πλίατσικο κατευθύνονταν πιά στα σπίτια τους φορτωμένοι τα λάφυρά τους. Είχαν όμως αντικατασταθεί από εκατοντάδες άλλους από την άνω Μεσσηνία και την νοτιοδυτική Αρκαδία εως και πέρα από την Μεγαλόπολη. Οι περισσότεροι δεν είχαν πραγματική σχέση με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ. Ήταν εκεί, γιατί έτσι τους διέταξαν οι τοπικές Οργανώσεις του ΕΑΜ του χωριού τους. Άλλοι συμμετείχαν διότι είχαν αντιληφθεί ότι όταν παρουσιάζονταν ως αντίπαλοι των Τ.Α. εξασφάλιζαν την ασφάλεια τη δική τους και των οικογενειών τους από τις οργανώσεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ.
  Η ηγεσία του Τ.Α. Μελιγαλά σε συσκέψεις με την ηγεσία της πόλης και τους ηγέτες της Καλαμάτας, που ξέφυγαν μετά την εκεί μάχη και έφθασαν στον Μελιγαλά, διέγνωσαν τη δύσκολη θέση τους, ζύγισαν την κατάσταση, και εξέτασαν πως μπορούν να αποφύγουν την μάχη με τον ΕΛΑΣ. Συζητήθηκαν πολλές εναλλακτικές λύσεις, μεταξύ των οποίων η μετακίνηση του τάγματος στην Τρίπολη ή στους Γαργαλιάνους, για να ενωθεί με τα εκεί τάγματα. Μεταξύ των δυο προορισμών, η απόφαση που πήραν ήταν να μετακινηθεί το τάγμα στους Γαργαλιάνους, και εν συνεχεία τα δύο τάγματα με ενωμένες δυνάμεις να μετακινηθούν στο Κάστρο της Πύλου. Και η απόφαση αυτή όμως κρίθηκε ανεφάρμοστη για ένα σπουδαίο λόγο, αλλά και επειδή ξεπεράστηκε σύντομα από τα γεγονότα.

  Ο λόγος που η μετακίνηση στους Γαργαλιάνους ήταν μάλλον αδύνατη, ήταν οι χιλιάδες άοπλοι κάτοικοι που είχαν καταφύγει στον Μελιγαλά από το φόβο του ΕΛΑΣ, και τους οποίους το τάγμα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει στο έλεός τους. Δεν ήταν σίγουρο ότι και πολλοί οπλίτες του Τ.Α. θα δέχονταν να μετακινηθούν, και να αφήσουν πίσω στο Μελιγαλά τις οικογένειές τους. Όταν άκουσαν οι οπλίτες για αυτό το ενδεχόμενο επισκέπτονταν την διοίκηση και έλεγαν ότι δεν θα έφευγαν χωρίς τις οικογένειές τους. Να μετακινηθεί το τάγμα μαζί με όλο τον άμαχο πληθυσμό ήταν πρακτικά αδύνατο. Σύντομα όμως, αυτές οι σκέψεις και τα σχέδια έγιναν περιττά, γιατί ο ΕΛΑΣ κύκλωσε τον Μελιγαλά από το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου. Αυτό ακύρωσε κάθε σκέψη για άμεση μετακίνηση του Τάγματος.
Το διαβάσαμε από: Η πηγάδα του Μελιγαλά και ο Άρης Βελουχιώτης
Του: Ιωάννη Κ. Μπούγα
Εκδόσεις: ΠΕΛΑΣΓΟΣ
Σελίδες: 59 - 61

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις