ΓΙΑΤΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

   

   Διατί νά μή καταργήσωμεν τά σύνορα; Διατί νά μή ἐξαφανίσωμεν τόν χωρισμόν τῆς Ἀνθρωπότητος εἰς Κράτη; Διατί νά μή ἀπαλείψωμεν τελείως τάς ἐθνικάς διακρίσεις; Διατί νά μή άποτελέση ὁ κόσμος ὅλος μίαν κοινότητα, χωρίς ἀνταγωνισμούς, χωρίς μίση, χωρίς πολέμους; Ὁ ἄνθρωπος, ὁποθενδήποτε καί ἄν κατάγεται, εἶναι Ἄνθρωπος, έχει τά αὐτά δικαιώματα εἰς τήν ζωήν, τά αὐτά δικαιώματα εἰς τήν Γῆν, ὅπου ζῶμεν. Ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀδελφωσύνη θά ἐβασίλευον εἰς ἕνα κόσμον ἡνωμένον.
   Αὐτα περίπου διατείνεται ὁ Διεθνισμός. Κατάργησις τῶν συνόρων, τῶν Κρατών, τῆς διακρίσεως τῶν λαῶν, τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Εἰς κόσμος συγκειμένος, ὄχι ἐξ Ἐθνών, ἀλλά μόνον ἐξ άτόμων. Ὁπότε: Πᾶν ἅτομον θα ἔζη μόνον διά τόν ἑαυτόν του. Διότι, ὅταν γνωρίζωμεν τήν δυσχέρειαν, μέ τήν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος ἐγκαταλείπει τόν ἁτταβιστικόν ἀτομισμόν του χάριν μιᾶς εὐρυτέρας ἐθνικής συνειδήσεως, δυνάμεθα νά ἀντιληφθῶμεν, ὅτι θά ἦτο ἀδύνατος μία διαστολή τῆς ἀνθρώπινης συνειδήσεως εἰς παγκόσμιον τοιαύτην. Καί ἡ μέν ἐθνική συνείδησις εἶναι ἐφικτή, διότι ὑπάρχουν τά κοινά συμφέροντα τοῦ ἐθνικού συνόλου, ἡ διαπαιδαγώγησις αὐτοῦ καί αἱ διαφοραί του ἔναντι τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Ποιος θά ἦτο αὐτός ὁ ἀλλος, ὁ “ἀνταγωνιζόμενος Κόσμος” ὁ ὁποῖος θά ἐδημιούργει εἰς τόν ἰδικόν μας μίαν τοιαύτην παγκόσμιον συνείδησιν; 
Ἡ ἐθνική συνείδησις βασίζεται ἐπί κοινῆς
καταγωγῆς, ἰστορίας και
πεπρωμένων
Τά στοιχεῖα δέ ταῦτα ἐλλείπουν τοῦ πολιτικοῦ καί κοινωνικοῦ ρεαλισμοῦ, προκειμένου νά ὁμιλήσωμεν διά τήν ἐξέλιξιν τοῦ Κόσμου μετά από 1000 ἔτη, ἐάν θά ἔχη τυχόν εὑρεθῆ εἶς ἄλλος “ανταγωνιζόμενος Κόσμος” εἰς ἄλλον πλανήτην.
   Τό βέβαιον εἶναι ὅτι μία ταύτη διεθνιστική διαστολή θά συνεπιφέρη καί μίαν συνειδισιακήν συστολήν εἰς τόν ἄνθρωπον. Αὐτό ἀκριβώς συνέβη μέ τάς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς, ὅπου οἱ κάτοικοί της ἔζων εἰς εὐρείας ἐκτάσεις ἄνευ ὁρατῶν συνόρων. Δι' αὐτό καί ὁ Ἀτομισμός ἐγκατέστησεν εἰς τάς ΗΠΑ τό ἰσχυρότερον φρούριόν του. Μόνον διαρκοῦντος τοῦ 20οῦ αἰῶνος, χάρις εἰς τήν προστριβήν τῶν ΗΠΑ μέ μακρινά Κράτη καί χάρις εἰς τούς δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ἤρχισαν οἱ Ἀμερικάνοι νά ἀποκτοῦν μία ποιάν τινά ἐθνική συνείδησιν. Ταῦτα δέ ἐν ἀντιθέσει πρός τήν Εὐρώπην, ὅπου ἡ στενότης τῶν ἐθνικῶν συνόρων ἀνύψωσεν εἰς τούς κατοίκους της ἰσχυράς ἐθνικάς συνειδήσεις, ἰδεαλισμόν καί ἡρωισμόν.
  Ὁ Διεθνισμός συνεπάγεται κατ' αὐστηράν ἀναγκαιότητα τόν Ἀτομισμόν καί ἀντιστρόφως. Ποίαν ἀξίαν θά ἡδύναντο νά δώσουν οἱ ἀτομισταί ἄνθρωποι εἰς τήν ὕπαρξιν τῶν Ἐθνών; Εἰς τήν έννοιαν τῶν συνόρων, οὖτοι προσβλέπουν τό πολύ προστασίαν τῶν ἀτομικῶν των συμφερόντων άπό ἄλλους λαούς. Συγχρόνως, ὅμως, εἶναι πάντοτε οἱ πρῶτοι, οἱ ὁποῖοι εὐχαρίστως θά κατεδάφιζον ὅλα τά ἐθνικά σύνορα εἰς τόν κόσμον. Διεθνισμός καί ἀτομισμός εἶναι δίδυμοι ἀδελφοί. Ὅπως δίδυμοι ἀδελφοί εἶναι ἀντιστοίχως τά κοινωνικά
συστήματα τά ἐκπροσωποῦντα αὐτούς, ὁ Κομμουνισμός καί ὁ Φιλελευθερισμός. Ὁ εἶς συνεπάγεται τήν γέννησιν καί τήν παράλληλον ὕπαρξιν τοῦ ἑτέρου.
   Ὁ Ἀμερικάνος καθηγητής τῆς Γενετικής Χέρμαν Μάλλερ ἔλεγε τό 1957 εἰς ἕνα λόγον του εἰς τό Πανεπιστήμιο τοῦ Νιού Χαμσάιρ: “ Ἡ Φύσις ηὐνόει πάντοτε έκεῖνα τά ὄντα, εἰς τήν κληρονομικήν οὐσίαν τῶν ὁποίων ὑπῆρχεν ἡ άγάπη, ἡ διάθεσις φροντίδος, καί δή θυσίας, διά τούς πλησίον. Μέ ἄλλους λόγους: Μόνον μία ἀλτρουϊστική συμπεριφορά πρός τούς συγγενεῖς καί μία ἐχθρική πρός τάς ξένας ὁμάδας ἐπέτρεψε τήν ἐπιβίωσιν καί τόν πολλαπλασιασμόν αὐτῶν τῶν καλῶν κληρονομικῶν παραγόντων, ἐξ ὦν καί ἡ ἰδία προῆλθε”. Μόνον δηλαδή τό αἴσθημα ὁμαδικότητας εἶναι αἴσθημα φυσιολογικόν.
   Βεβαίως, πᾶς ἄνθρωπος εὐρίσκεται φαινομενικῶς μόνος ἐντός τοῦ Σύμπαντος καί ἔναντι τοῦ Μυστηρίου τῆς Ζωῆς. Ὡς ὄν δέ λογικόν καί πνευματικόν ἀντιμετωπίζει τήν ὕπαρξίν τοῦ Ἑαυτοῦ του καί τοῦ Κόσμου μέ τάς ἰδίας αὐτοῦ πνευματικάς δυνάμεις. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἕκαστος ἄνθρωπος εἶναι μία ὕπαρξις μοναδικήν ἐν τῶ κόσμω καί ἀνεπανάληπτος ἐν τῶ χρόνῶ.
   Ὅμως ὁ ἄνθρωπος εἶναι “ὄν κοινωνικόν”, ὡς εἶπεν ὁ Ἀριστοτέλης. Τοῦτο δέ σημαίνει, ὄχι μόνον ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκην τῆς κοινωνίας διά οἰκονομικούς λόγους – ὑλικής δηλαδή συντηρήσεως – ἀλλά καί διά πνευματικούς. Τά πνευματικά ὅπλα διά τήν ἀντιμετώπισην καί αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ Μυστηρίου τῆς Ζωῆς ἀπό τήν κοινωνία οὖτος τά ἔλαβε. Ἡ κοινωνία τόν ἔμαθε νά ὁμιλῆ – ἡ γλῶσσα εἶναι ἁπτή ἀπόδειξις τῆς κοινωνικότητος τοῦ ἀνθρώπου – νά τυποποιῆ τάς ἐννοίας, νά γνωρίζη πράγματα, τά ὁποῖα οὐδέποτε εἶδε, νά σκέπτεται. Ἀκόμη καί αὐτός ὁ τρόπος τοῦ σκέπτεσθαι, ἡ νοοτροπία, εἶναι δεδομένα ἀπό τήν κοινότητα. Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν καί ἐκεῖ, ὅπου φαίνεται νά εὑρίσκεται τελείως μόνος – ἔναντι τοῦ Αἰνίγματος τῆς Ζωῆς – στηρίζεται εἰς τήν πραγματικότητα ἐπί τῆς Κοινότητος.
   Ὁ Ἀτομισμός, προσπαθῶν βάσει τοιούτων ἐπιχειρημάτων νά μειώσει τήν ἀξίαν τῆς Κοινότητος καί νά ἐξάρη τό Ἄτομον, παραγνωρίζει τό γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι αὐτόφωτον ὄν, οὔτε αὐτοδύναμον. Διαθέτει μέν οὖτος ὡρισμένας ἐλευθερίας σκέψεως καί αἰσθήματος, πάντοτε ὅμως κινούμενας ἐντός τοῦ πνευματικοῦ πλαισίου τοῦ δεδομένου ὑπό τῆς Κοινότητος.
(...)
   Τό Σύνολον, ἐντός τοῦ ὁποίου ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ἡ κοινότης, ἥτις ὡς ἔννοια δύναται νά γίνη νοητή εἰς πολλά πλάτη. Πραγματική, αὐθεντική καί γνήσια ὅμως Κοινότης εἶναι έκείνη μόνη, ἥτις ἀνταποκρίνεται πρός τήν ἕννοιαν τῆς Φυλῆς. Διότι Φυλή καλεῖται εὐρύ σύνολον ἀνθρώπων συγγενῶν, ἤτοι ἐχόντων κοινήν καταγωγήν.
   Ὁ μόνος ἀνθρώπινος σύνδεσμος, τόν ὁποῖον ἡ ἰδία ἡ Φήσις δημιουργεῖ, εἶναι ἡ Συγγένεια. Ἡ Φυλή ἑπομένως, ὡς εὐρεῖα συγγενική Ὁμάς ἀνθρώπων, εἶναι ἡ “Φυσική Κοινότης”.
   Ἡ φυλετική κοινότης εἶναι ἡ ὑπό τῆς Φύσεως καθοριζομένη κονότης, ἡ μόνη φυσιολογική κοινότης. Ἔθνος καλοῦμεν τήν Φυλήν, τήν ἔχουσα συνείδησιν τῆς ὑπάρξεώς της.
   Ὁ καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Γεώργιος Μέγας γράφει: “ Ἔθνος σημαίνει τήν ἀνθρώπινην κοινωνίαν, τήν ὁποίαν συνέχει ἡ συναίσθησις τῆς κοινῆς καταγωγῆς, τά ὁμότροπα ἤθη, ὁ κοινός τρόπος τοῦ σκέπτεσθαι καί ἡ κοινή παράδοσις: τό ὅμαιμον, τό ὁμόγλωσσον, τά κοινά ἱερά καί αἱ θυσίαι κατά τόν Ἡρόδοτον.
(...)
   Ὁ Ἀριστοτέλης γράφει: “Διά νά συστυθῆ μία
πολιτεία δέν ἀρκοῦν οὔτε ἡ ἐπί τό αὐτό κατοικία, οὔτε τό νά μή ἀδικοῦν ἀλλήλους οἱ πολῖται, οὔτε αἱ ἐμπορικαί σχέσεις. Αὐτά εἶναι ἀπαραίτητα διά νά ὑπάρξη μία πολιτεία, ἀλλά, καί ὅταν ὅλα αὐτά ὑπάρξουν, δέν ὑπάρχει μία πολιτεία. Πολιτεία εἶναι ἡ κοινωνική ἕνωσις τῶν συγγενῶν ὁμάδων, χάριν τελείου καί αὐτάρκους βίου”. [Πολιτικά] Ἄτομα συνδεόμενα μεταξύ των ἐν κοινωνία διά οἰκονομικούς μόνον λόγους οὐδεμίαν ἐκτίμησιν δύνανται νά τρέφουν διά τό Σύνολον, τό ὁποῖον τήν ἐφήμερον σημασίαν μόνον οἰκονομικοῦ συνεταιρισμοῦ ἔχει. Κοινωνικά συμβόλαια,κενά βαθύτερου περιεχομένου, δέν δύνανται ποτέ νά συγκροτήσουν ἕν ὑγιές Κράτος. (...)
   Ἄτομα συνδεόμενα μεταξύ των ἐν κοινωνία δι΄ οἱονδήποτε ἄλλον λόγον, πλήν τοῦ φυλετικοῦ, δέν συναποτελοῦν Ἔθνος, ἀλλά Λαόν. Λαός εἶναι τό σύνολον τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ ἀπαρτίζοντος μίαν κοινωνίαν. Κατά συνέπειαν, ἡ ἔννοια λαός προϋποθέτει μόνον τόν τοπικόν παράγοντα συνοικήσεως. Ὅταν εἶς λαός εἶναι ὁμόφυλος, τότε εἶναι καί Ἔθνος. Ἔθνος ὅμως δύναται νά νοηθῆ καί ἄνευ τοῦ τοπικοῦ παράγοντος, ἀρκεῖ μόνον ἡ ἀπαρτίζουσα αὐτό Φυλή νά ἔχη συνείδησιν ἑαυτῆς.
   Κράτος καλοῦμεν τόν Λαόν τόν ὠργανωμένον κατά αὐτοκέφαλον τρόπον. Ὅταν δηλαδή ὁ ὠργανωμένος εἰς κοινωνίαν λαός δέν ὑπόκειτε εἰς ἄλλην ὑπερτέραν ἀρχήν, τότε είναι Κράτος.
   Ἐθνικόν Κράτος καλοῦμεν τό Ἔθνος τό ὠργανωμένον κατά αὐτοκέφαλον τρόπον. Διά νά ἔχωμεν λοιπόν τήν κοινωνικήν ὀργάνωσιν ἑνός Ἔθνους, ἀπαιτεῖται τοῦτο νά συνοικῆ εἰς ὡρισμένον τόπον, ἄρα νά ἀποτελῆ ταυτοχρόνος καί Λαόν. Τά ἐν διασπορᾶ ἄτομα ἑπομένως Ἔθνους τινός ἀνήκουν μέν εἰς αὐτό, οὐχί ὄμως καί εἰς ωρισμένον τόπον υφιστάμενον Ἐθνικόν Κράτος.
   Ἐκ τῶν ἀνωτέρων ἐμφαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι λαός μή φυλετικῶς ομοιογενής δέν δύναται νά αὐτοκαλῆται Ἔθνος. Μόνον δέ τό Ἐθνικόν Κράτος συνιστᾶ κοινωνίαν φυσιολογικήν, ἀρτίαν καί ὑγιᾶ. Ἡ παράλογος προσπάθεια τοῦ Φιλελευιερισμοῦ καί τοῦ Κομμουνισμοῦ νά παραδίδουν ἤ νά ἀφαιρέσουν ἀπό τό Κράτος τήν μόνην φυσικήν θεμελίωσιν, τήν Φυλήν, δημιουργεῖ κοινωνίας ἐκτρωματικάς.

   Ὁ Θωμᾶς Ἔλιοτ διακηρύσσει: “Τείνομεν πρός μίαν ἀναγέννησιν τῆς παραδόσεως διά τῆς ἐκ νέου συνειδητοποιήσεως τῆς ζωτικῆς συνενώσεως τοῦ ἀτόμου μέ τήν Φυλήν. Μέ ἕνα λόγο: Ἀγωνιζόμεθα ἐναντίον τοῦ κακοῦ Φιλελευθερισμοῦ”.

Βιβλίο: Η ΝΕΑ ΤΑΞΙΣ
Συγγραφέας: Δημήτριος Δημόπουλος
Εκδόσεις: ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ
Σελίδα: 15 - 20 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις