ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

  «Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία -η Democracy- είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί επάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως τη λαϊκή θέληση.
  Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα, και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. Επομένως, μόνον οι κάτοχοι του μεγάλου κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάνουν τέτοιους αγώνες. Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια όσο μεγάλα και αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζοντια είναι προωρισμενοι να χάσουν.
  Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες τότε μορφώνει και την κοινή γνώμη όπως θέλει. Κι αν ακόμη υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά θα τα απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνει ο λαός. Ή και αν δεν τα καταπίνει, βάζει τις εφημερίδες να γράφουν πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.
  Λοιπόν, η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού, και το όργανό του που επιβάλλει τη θέλησή του κάνοντάς την να φαίνεται ως η λαϊκή θέληση.
  Από την άλλη μεριά ο Καπιταλισμός, για να συσσωρεύσει τα κεφάλαια στα χέρια που τον εκπροσωπούν, και να κάνει όλον τον άλλο κόσμο σκλάβους του – μα σκλάβους που να νομίζουν πως είναι ελεύθεροι – έχει ανάγκη της ελευθερίας οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβαση εις την οικονομία.     Και αν πάλι που και που χρειάζεται καμιά επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του κράτους να είναι στα χέρια του, ώστε η επέμβαση, πάντα όσον το δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελός του.
  Κράτη, που επικρατεί η διευθυνόμενη οικονομία, όσον και αν είναι δημοκρατικά – και εννοούμε τέτοια που να αποσκοπούν στο γενικό συμφέρον του λαού – δεν συμφέρουν τον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευσι του συνόλου του λαού από τους εκπροσώπους του Καπιτααλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι και ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μορεί να έχει ο Καπιταλισμός στα χέρια του, ούτε την κοινή γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρεςνα αναποδογυρίζει ότι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής.
Τέτοια κράτη μπορεί να είναι λαϊκότατα, και να κυριαρχεί μέσα σε αυτά το λαϊκό συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυρρανίες – φασιστικές, χιτλερικές κ.λπ. - ονομάζει δε δημοκρατίες, παίζοντας με την λέξη, τα κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός.
(...) τα εθνικά ολοκληρωτικά κράτη ήταν ενάντια προς την Ρωσσία ένεκα του διεθνικού κομμουνισμού της. Και αυτά τα κράτη ήτανε τα πιό επικίνδυνα για το καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ήτανε ωργανομένα για την οικονομική πάλη.
(...) Οι Εβραίοι είναι φυσικά με τις Δημοκρατίες. Γιατί με άλλο σύστημα δεν μπορούν να επικρατήσουν. Είναι λίγοι, καπιταλισταί και διεθνισταί. Και αν δεν τους εδίωκαν οι Γερμανοί πάλι με τις Δημοκρατίες θα ήταν” (Κηφισιά, 22 Ιαν. 1940).

Το διαβάσαμε από το βιβλίο: Ιωάννης Μεταξάς Βιογραφία
Κωνσταντίνος Α. Πλεύρης
Ήλεκτρον
Σελίδες: 240 – 243

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις