ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

   (...) Η Ιταλία επεδίωκε την υποδούλωσή μας. Η Γερμανία είχε συμφέρον να μείνωμεν ουδέτεροι. Η Αγγλία ήθελε να μας εμπλέξει με κάθε τρόπο, δια να επεκταθεί ο πόλεμος εις βάρος των Γερμανών και οι γείτονές μας μας καραδοκούν να επιδράμουν εξοντωτικώς επάνω εις την Ελληνική γην. Εντός αυτού του διπλωματικού κυκεώνος, όπου η οικονομία, η κατασκοπεία και ο ψυχολογικός πόλεμος ωργίασαν, ο Μεταξάς εκυβέρνα ηρέμως και σταθερώς το Κράτος διερχόμενος από συμπληγάδες, δια να μένη ουδέτερον.
   Η ουδετερότητα του Μεταξά δεν σήμαινε αδράνεια ή μοιρολατρική αναμονή. Κάθε άλλο. Προπαρεσκευάζετο αδιακόπως δια των πόλεμο. Παρακολουθούσε με αυστηρότητα τις λεπτομέρειες που συσχετίζονται με τον στρατό. Ο εκσυγχρονισμός του υλικού, τα οχυρά, η εκπαίδευση, ο στόλος και η αεροπορία εγνώρισαν την δημιουργική παρουσία του ακαταπόνητου ηγέτη. Ενδεικτικώς θα περιοριστώ στην αεροπορία. Το 1935 τα επίσημα στοιχεία βεβαιώνουν την ουσιαστική ανυπαρξία του όπλου. Υπενθημίζω ότι τότε καταντήσαμε να δανειστούμε, κατά την διάρκεια του κινήματος του '35, από την Γιουγκοσλαβία ένα αεροπλάνο και μερικές βόμβες!! Το τι πρόσφερε στην αεροπορία ο Μεταξάς, ας το διαβάσουμε εις την έκδοση της “εκθέσεως της πολεμικής ιστορίας των Ελλήνων” (Β΄ τόμος, σελ.: 491) όπου, αρμοδίως και υπευθύνως, λέγεται:

...από το 1936 άρχισε ο πλουτισμός της Αεροπορίας, δια πάσης φύσεως αεροπορικού υλικού. Παρηγγέλθησαν τότε 300 περίπου αεροσκάφη διαφόρων τύπων, πολεμικά και εκπαιδευτικά. Παρηγγέλθη επίσης σημαντικός αριθμός βομβών και, πολυβόλων, ασυρμάτων, αλεξίπτωτων, κλπ. Δυστυχώς όμως, λόγω του εκραγέντος το 1939 Β΄ ΠΠ, πλείσται των παραγγελιών τούτων ακυρώθηκαν από τα εργοστάσια. Παρελήφθησαν εν τούτοις 130 νέα πολεμικά αεροσκάφη, αναγνωρίσεως, βομβαρδισμού και διώξεως, ως και 75 εκπαιδευτικά τοιαύτα...”

   Ήταν βέβαιος ότι ο πόλεμος θα έρθει. Έχει διαγνώσει τις αιτίες και τον αναμαίνει. Από τον Σεπτέμβρη του 1938, ανησυχεί. “Φόβος πολέμου” σημειώνει και άλλοτε προσδιορίζει τον εχθρό: “απειλή Μουσσολίνι”. Όσο περνά ο καιρός, τόσο και εδραιώνεται μέσα του η πεποίθηση του επερχόμενου κινδύνου...
   Τον Απρίλιο του 1939 οι Ιταλοί αποβιβάζονται εις την Αλβανία “δια να αποκαταστήσουν την ειρήνη, την τάξη, και την δικαιοσύνη”.
(...) Ο Μέταξας εκφράζει τις ανυσηχίες του, αλλά δέχεται τις καθησυχαστικές απαντήσεις του Γκράτσι.
   Πως να τον πιστέψει, αφού μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς άρχισαν οι στρατιώτες τους να τραγουδούν το: “Θ΄ αποβιβαστούμε στον Πειραιά και θα καταλάβουμε όλο το Αιγαίο” (Sbarchemo al Pireo e conquisteremo tutto l' Egeo)...
   Ο Σεπτέμβριος του 1939 εισήλθεν με πόλεμο. Η πολιτική ουδετερότης τίθεται εις εφαρμογή. Ο Μανιαδάκης θα εκδώσει μια διαταγή, όπου: “συζητήσεις και σχόλια, εις τα καφενεία, τις οδούς, τραμ, λεωφορεία, σιδηροδρόμους και δημοσίους εν γένει χώρους περί των εμπόλεμων, προκαλούσαι αντεγκλήσεις ή και δυσφορίαν μεταξύ των ακροατών, απαγορεύονταν τελείως. Οι παραβάται συλλαμβανόμενοι θα παραπέμπωνται απευθείας στην Επιτροπή Ασφαλείας...”.
   Τα ολέθρια λάθη του 1ου Π.Π. Δεν επρόκειτο να επαναληφθούν. Οι Έλληνες δεν θα διχασθούν σε Αγγλόφιλους και Γερμανόφιλους. Θα παραμείνουν θεαταί, χωρίς να σπαράσσονται μεταξύ των προς χάριν των ξένων. (...)
Ακόμη και οι Άγγλοι, σε μια σπάνια κρίσιν ειλικρινείας θα αναγνωρίσουν ότι:

... Ο Στρατηγός προσπάθησε ασφαλώς να κρατήσει τη Χώρα του στο μέσον δρόμο της ουδετερότητας χωρίς καμία θυσία της πολιτικής του ανεξαρτησίας και της εθνικής αξιοπρεπείας...” (Τάϊμς, 5 Αυγούστου 1940)

   Σε αυτό το στάδιο του πολέμου και μετά τη συντριβή της Πολωνίας υπήρχε κόσμος που προσεδόκα, ότι θα γίνει ειρήνη. Ο Χίτλερ πρότεινε εμμέσως και αμέσως ειρήνευσιν. Δεν είχε άλλωστε κάποιο λόγο να πολεμήσει τους Γάλλους ή άλλους Ευρωπαίους. Και να τους νικήσει, τι να τους κάνει; Εκείνος ήθελε επέκτασιν εις την Ανατολή. Εκεί θα έστελναν οι Γερμανοί τα πληθυσμιακά τους πλεονάσματα. Το 3ο Ράϊχ ήθελε ζωτικό χώρο και ευλόγως εζήτει εκτάσεις εις την Ανατολή και όχι στην Γαλλία. Μετά την ήττα των Πολονών που όπως γράφει ο ιστορικός Ραιημόν Καρτιέ, “επερίμεναν να μπουν νικητές εις το...Βερολίνο” εφάνη μια ακτίς ελπίδος. Ο Μεταξάς ποτέ δεν επίστευσε πως θα μετετρέπετο η ελπίς εις πραγματικότητα. Διατί; Το λέγει μόνος του, λίαν ευγλώτος: “Ειρήνη άραγε; Πολύ αμφιβάλλω. Οι Εβραίοι δίδουν το κτύπημα κατά της Γερμανίας”! (Ημ. 4 Οκτ. 1939).



ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ Βιογραφία
Κ. Πλεύρης
ΗΛΕΚΤΡΟΝ
Σελ.: 285 - 290

Συνεχίζεται...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις