ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΣ ΣΠΑΣΩ

(...) τριών λογιών είναι οι ψυχές, τριών λογιών οι προσευκές:

   α΄ Δοξάρι είμαι στα χέρια σου, Κύριε, τέντωσέ με να μη σαπίσω
   β΄ Μη με παρατεντώσεις, Κύριε, θα σπάσω
   γ΄ Παρατέντωσέ με, Κύριε, κι ας σπάσω!
   Διάλεξε!

(...)

Όλα τα ξύλα είναι τίμια, γιατί από όλα τα ξύλα μπορείς να κάμεις σταυρό, όμοια και όλα τα κορμιά είναι άγια, γιατί από όλα τα κορμιά μπορείς να κάμεις δοξάρι, όλη μου τη ζωή ήμουν ένα δοξάρι σε ανήλεα, αχόρταγα χέρια, πόσες φορές τ΄ αόρατα χέρια τέντωσαν, παρατέντωσαν το δοξάρι και το άκουγα να τρίζει να σπάσει! Ας σπάσει! φώναζα, με είχες, μαθές, προστάξει, παππού, να διαλέξω, διάλεξα.
   Διάλεξα, και τώρα αχνίζει το δειλινό απάνω στους λόφους, μεγάλωσαν οι ίσκιοι, γέμισε ο αέρας πεθαμένους, η μάχη σκολάζει. Νίκησα; Νικήθηκα; τούτο μονάχα ξέρω: είμαι γεμάτος πληγές και στέκουμαι όρθιος.
   Γεμάτος πληγές, όλες στο στήθος, έκαμα ότι μπόρεσα, παππού, περισσότερο, καθώς μου παράγγειλες, απ΄ ότι μπόρεσα, να μη σε ντροπιάσω, κι έρχουμε τώρα πια που τέλεψε η μάχη να ξαπλώσω δίπλα σου, να γίνω χώμα δίπλα σου, να περιμένουμε μαζί κι οι δυο τη Δευτέρα Παρουσία.
   Φιλώ το χέρι σου, φιλώ τον ώμο το δεξό σου, φιλώ τον ώμο το ζερβό σου,
   Παππού, καλώς σε βρήκα!


Νίκος Καζαντζάκης
Αναφορά στον Γκρέκο
Εκδόσεις Καζαντζάκη
Σελίδες: 505 - 506

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις