ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

   


   γ) Πιστεύομεν ὕστερον εἰς τὸν Σοσιαλισμόν. Ὁ Ἐθνικισμός ὁ ὁποῖος τόσον προέχουσαν θέσιν δίδει εἰς τὸ σύνολον καὶ τοῦ ὁποίου ἡ κυριωτέρα ἠθικὴ ἐπιταγὴ λέγει “θυσιάζου χάριν τοῦ συνόλου” δὲν δύναται παρά νά θέλη να ζητή νά ἐξυψώση ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν τήν τιμήν νά ἀνήκουν εἰς τό Ἑλληνικό Ἔθνος. Ἡ ὑγεία, ἡ διατροφή, ἡ στέγασις, ἡ μόρφωσις ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἰδία ὅμως τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων τάξεων εἶναι οἱ σκοποί οὔς ἀναγράφει ὁ Ἐθνικισμός εἰς τό κοινωνικόν του πρόγραμμα.
   Ὁ Σοσιαλισμός ὅμως τόν ὁποῖον θέλομεν διαφέρει ριζικῶς ἁπό τόν Σοσιαλισμόν τοῦ Κ. Κ. Ε.
   Τό Κ. Κ. Ε. Διεκήρυσσε “ἀρπᾶχτε καί φᾶτε”. Καί τό ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε νά καταστρέφουν καί νά πωλοῦν οἱ ἐργάται τάς μηχανάς τῶν ἐργοστασίων των, τά μέσα τῆς παραγωγῆς των.
   Ἡμεῖς λέγομεν “δημιούργησε καί ζῆσε”.
   Θέλομεν κοινωνικήν δικαιοσύνην. Δέν εἴμεθα ὅμως παράφρονες νά θέλωμεν νά σταματήσει ἡ παραγωγή ὅπως τό ἤθελαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Κ. Κ. Ε.
   Διότι τά ἐργοστάσια καί τά σπίτια μίαν φοράν ἐκποιοῦνται.
   Καί ὅταν τό τίμημα διανεμηθεί ἡ κατάστασις ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τά ἥρᾶσαν καί τά διένειμαν εἶναι χειροτέρα ἀπό πρίν.
   Ἠ παραγωγή δέν πρέπει μόνον νά διατηρῆται εἰς τό σημερινόν της ἐπίπεδον. Πρέπει διαρκῶς νά αὐξάνει διά νά ἀνταποκρίνεται εἰς τάς διαρκῶς αὐξανομένας ἀνάγκας τοῦ λαοῦ μας.
   Ἐπίμονος, φανατική καί σκληρά πρέπει νά εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ Κράτους ἀλλά καί τοῦ Λαοῦ ὡς συνόλου διά τήν αὔξησιν καί βελτίωσιν τῆς παραγωγἠς. Ὅλαι αἱ νέαι τεχνικαί μεθόδοι είς τήν παραγωγήν τῶν πόλεων καί τῶν ἀγρῶν πρέπει νά προστατεύωνται, νἀ υἱοθετοῦνται καί νά καλλιεργοῦνται. Ὁ αἰων εἰς τόν ὁποῖον ζῶμεν εἶναι ὁ αἰών τῆς τεχνικῆς. Λαός τεχνικῶς καθυστερημένος δέν δύναται νά ἐπιζήσει οἰκονομικῶς καί ἐθνικῶς.
   Ἡ αὔξησις καί ἡ βελτίωσις τῆς παραγωγῆς δέν εἶναι μόνον ζήτημα τεχνικόν. Χρειάζεται: Πρῶτον ἡ μετά πάσης ταχύτητος καί ἐπιμονής εἰσαγωγή καί ὑποστήριξις τῆς εἰσαγωγῆς συγχρονισμένων τεχνικῶν μεθόδων εἰς τήν βιομηχανικήν καί ἀγροτικήν παραγωγήν. Δεύτερον ἡ συστηματική κατάρριψις ὅλων τῶν ἐμποδίων τά ὁποία παρεμβάλλονται ἀπό τήν ἱσχύουσαν φαύλην νομοθεσίαν εἰς τόν τεχνικόν συγχρονισμόν τοῦ τόπου μας. Τά ἐμπόδια ταῦτα δέν ἐντρεπόμεθα νά τό ὁμολογήσωμεν εἶναι τά κυριώτερα τά ὁποῖα, παρακωλύουν τήν πρόοδον τῆς χώρας.
   Τρίτον χρειάζεται ἡ παραγωγική χρησιμοποίησις κάθε ἕλληνος καί κάθε ἑλληνίδος.

   Τό δικαίωμα εἰς τήν εργασίαν ἀναγνωρίζεται ἀνεπιφυλάκτως ἀπό τόν Ἐθνικισμόν, τοσούτω μᾶλλον καθόσον συνδυάζεται μέ τήν ηὐξημένην παραγωγήν χάριν τοῦ συνόλου.
   Πιστεύομεν εἰς τήν ἀξίαν τοῦ μόχθου καί τῆς σωματικῆς ἐργασίας, διότι γνωρίζομεν ὅτι τό μεγαλύτερον μέρος ἐκείνων οἱ ὁποῖοι σήμερον εἰς τόν τόπο μας ἀσχολοῦνται μέ τήν γραφικήν ἤ γραφειακήν ἐργασίαν ἀφαιροῦν κατ΄ οὐσίαν μέρος τῆς παραγωγῆς χωρίς οἰ ἴδιοι νά παράγουν. Πρέπει νά γίνει κοινή συνείδησις ὅτι ἡ πραγματική παραγωγή εἶναι ἡ παραγωγή τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καί πραγματική δημιουργική ἐργασία εῖναι ἡ ἐργασία τοῦ ἐργάτου καί τοῦ ἀγρότου.
   Αἱ διοικητικαί γραφικαί ὑπηρεσίαι πρέπει νά εἶναι αἱ ἀπαραιτήτως ἀναγκαῖαι διά τήν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποστολῆς των καί νά μή μεταβάλλωνται εἰς παράσιτα ἀπορροφῶντα ὅπως σήμερον τόν δημιουργικόν μόχθον τοῦ ἐργάτου.
   Ἐξ αὐτῶν δέν πρέπει νά συναχθῆ ὅτι δέν ἀποδίδομεν τήν δέουσαν ἀξίαν καί τήν πρέπουσαν θέσιν εἰς τήν δημιουργικήν έργασίαν τοῦ έπιστήμονος τοῦ ἐφευρέτου, τοῦ μηχανικοῦ, τοῦ ἰατροῦ, τοῦ διευθυντοῦ ἐπιχειρήσεων. Ἀνόητος καί παράφρων θά ἦτο ἐκείνος ὁ ὁποῖος δέν θά ἀνεγνώριζε τό προβάδισμα αὐτό τῆς πνευματικῆς ἐργασίας, ἀφοῦ ἡ πνευματική ἐργσία εἶναι ἡ δίδουσα τήν κατεύθυνσιν καί τήν σφραγῖδα της εἰς τήν παραγωγήν καί ἀφοῦ μία πνευματική ἐπιτυχία δύναται νά σώση τήν ζωήν χιλιάδων ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων.
   Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ πνευματική ἐργασία δέν πρέπει νά συχγέεται μέ τήν γραφικήν δῆθεν πνευματικήν ὑπηρεσίαν τῶν περισσοτέρων κατοίκων τῶν πόλεων, τοῦ πνευματικοῦ προλεταριάτου, οἱ ὁποῖοι δέν ἀπασχολοῦντο ἀμέσως εἰς τήν παραγωγήν.
   Ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀνεξαρτήτως τάξεως ἤ πλούτου πρέπει νά ἤμεθα ἔτσι ἑκπαιδευμένοι καί ἠσκημένοι ὥστε νά δυνάμεθα εὐκόλως νά μεθιστάμεθα εἰς ὅλα τά ἔργα καί νά μετέχωμεν κατά τό δυνατόν ἐξ ἴσου εἰς τήν πραγματικήν παραγωγήν.
  Ὁ Ἕλλην πολίτης πρέπει νά εἶναι ἕτοιμος νά προσφέρει τάς ὑπηρεσίας του ἐκεῖ ὅπου ἡ πατρίς του τάς ζητεῖ καί τάς χρειάζεται.
  Δέν πρέπει νά παρουσιάζεται τό θέαμα τά γραφεία νά βρίθουν γραφιάδων ἐνῶ στερούνται τά ἐργοστάσια καί ἡ γῆ ἐργατικών χειρῶν.
   Ἀλλ΄ ὁ σοσιαλισμός μας διαφέρει καί εἰς ἕν ἄλλο σημεῖο ἀπό τόν σοσιαλισμόν τῶν κομμουνιστῶν.
   Ἐκεῖνο ἀπό τό ὁποῖον κυρίως πάσχει ὁ Λαός μας εἶναι ἡ φοβερά ἀνέχεια, ἡ ἔλλειψις κοινῶν ἀγαθῶν.
   Νοσοκομεῖα δέν ἔχομεν. Σανατόρια δέν ὑπάρχουν. Ὑγειονομική περίθαλψις εἰς τά σπάργανα. Πραγματικοί δρόμοι εἶναι ἀνύπαρκτοι. Δημόσια λουτρά ἄγνωστα. Σχολεῖα ὑφίστανται ἐλάχιστα. Βιβλιοθῆκαι μετρῶνται εἰς τά δάκτυλα.
Ἐάν δυνηθῶμεν μέ τήν σημερινήν κατάστασιν νά βελτιώσωμεν τό ἀτομικό εἰσόδημα τοῦ Ἕλληνος δέν θά ἔχωμεν ἐπιτύχει τίποτε ἤ σχεδόν τίποτε.
   Ἐκεῖνο εἰς τό ὁποῖο πρέπει πάση θυσία νά ἀποβλέψωμεν εἶναι νά θεραπεύσωμεν πρῶτον τάς κοινάς αὐτᾶς ἀνάγκας καί ὕστερον νά λάβωμεν ριζικά μέτρα διά τήν βελτίωσιν τοῦ ἀτομιοῦ εἰσοδήματος.
   Δία τοῦ τρόπου αὐτοῦ τόν ὁποῖο χαράσσει ὁ Ἐθνικισμός τίθενται ἀσφαλεῖς καί σταθεραί βάσεις μιᾶς μελλοντικῆς προκοπῆς τοῦ Ἔθνους μας.
   Διά τοῦ ἄλλου τρόπου, τόν ὁποῖον ἠκολούθουν μέχρι τοῦδε οἰ δημοκόποι ὅλων τῶν πολιτικῶν κομμάτων, ὁ Λαός μας παρά τήν τυχόν πρόσκαιρον βελτίωσιν παραμένει δοῦλος μιᾶς ἀδυσωπήτου μοίρας, ἡ ὁποία τόν κρατεῖ δέσμιον μιᾶς ἀνεξηγήτου καί μαύρης δυστυχίας.
   Ἡ ὕψωσις τῆς βιωικῆς στάθμης τοῦ Λαοῦ μας θά ἐπιτευχθεί διά τῆς καλυτέρας χρησιμοποιήσεως τοῦ ἐδάφους μας καί τῶν πόρων μας, ἀλλά συνδέεται στενώτατα καί ἀμεσώτατα πρός τό ζήτημα τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων.
   Οἱ χῶροι τούς ὁποῖους ζητοῦμεν δέν πρέπει νά μᾶς ἀποδοθοῦν μόνον διότι ἔχομεν ἐπ΄ αὐτῶν ἀναφαίρετα ἱστορικά δικαιώματα, ἀλλά κυρίως διότι ὁ Λαός μας δέν δύναται νά ζήσει μέσα εἰς τά σημερινά οἰκονομικά του πλαίσια.
   Ἔχομεν τήν μικροτέραν ἀναλογίαν καλλιεργησίμων γαιῶν ἀπό ὅλας τάς Χώρας τῆς Βαλκανικῆς πλήν τῆς Ἀλβανίας. Πράγματι ἐνῶ τά 18 0/0 τοῦ ἐδάφους μας εἶναι καλλιεργήσιμοι γαῖαι καί αὖται εἶναι ξηρικαί ὡς ἐπί τό πλεῖστον, αἱ καλλιεργήσιμοι ἐκτάσεις τῆς Βουλγαρίας ἀνέρχονται εἰς τά 36 0/0 τοῦ ἐδάφους της καί αὖται εἶναι ποτιστικαί καί εὐφορώταται. Ἡ στρεμματική ἀπόδοσίς εἰς τήν Βουλγαρίαν εἶναι διπλάσια τῆς ἰδικῆς μας. Ὁ γεωργικός κλῆρος φθάνει παρ΄ ἡμῖν μόλις τά 15 στρέμματα κατά οἰκογένειαν, ἐνῶ εἰς τήν Βουλγαρίαν ὑπερβαίνει τά 40. Αὐτή ἡ ἕλλειψις ἐπαρκῶν καλλιεργησίμων ἐδαφῶν καί ἡ μειωμένη ἀπόδοσις των ὠθεῖ κατ΄ ἀνάγκην τόν ἀγροτικόν πληθυσμός πρός τάς πόλεις.
   Οἱ οὕτω ἁπωθούμενοι ἀναλαμβάνουν ἀστικά ἐπαγγέλματα, πιέζουν τήν στάθμην τῶν ἡμερομισθίων, δημιουργούν τήν μόνιμον ἀνεργίαν καί αὐξάνουν τάς δυσχερείας τοῦ ἐργαζομένου πληθυσμοῦ.
   Εἰς τήν δυσμενεστέραν καί τήν συχνοτέραν περίπτωσιν ἐπικάθηνται ἐπί τοῦ κοινωνικοῦ σώματος καί τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπό τήν μορφήν διαφόρων ἀργομισθιῶν καί ἀπορροφοῦν κατά τόν χειρότερον καί ἀντιπαραγωγικότερον τρόπον κάθε ἱκμάδα ἐνέργειας καί δράσεως τοῦ Ἑλληνικού Λαοῦ.
   Διότι ἐρωτῶ : τί εἶναι δυνατόν νά γίνει εἰς μίαν χώραν ὅπου διατρέφεται τεράστιος ἀριθμός κηφήνων καί ὅπου ὁλόκληρος ὁ προϋπολογισμός καί τό αἶμα δηλ. καί ὁ μόχθος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἀναλίσκεται εἰς επιδόματα, συντάξεις, μισθούς, εἰς ἐξυπηρέτησιν ἀγόνων καί ἀντιπαραγωγικῶν δανείων, καί ὅπου δέν περισσεύει μία πεντάρα διά τήν ἱκανοποίησιν τῶν πραγματικῶν ἀναγκῶν τοῦ Λαοῦ ;
   Ἡ πλήρης ἀποτελμάτωσις καί ὀπισθοδρόμησις εἶναι τό ἀποτέλεσμα μῖας τοιαύτης ἄφρονος ἀλλά καί ἐγκληματικῆς τακτικῆς.
   Ὁ Ἐθνικισμός πιστεύει καί διακηρύττει ὅτι κάθε λεπτόν πού ἐξοδεύεται ἀπό τόν προϋπολογισμόν χωρίς νά ἐξυπηρετεί πραγματικάς λαϊκάς καί ἐθνικάς ἀνάγκας ἀποτελεῖ κλοπήν εἰς βάρος τοῦ Λαοῦ.
   Ἡ ἔξοδος ἀπό τήν δυσχερῆ κατάστασιν εἰς τήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα ἔγκειται : α) Εἰς τήν χρησιμοποίησιν τῶν νέων προσαρτηθησομένων ἐδαφῶν διά τοῦ αὐτόθι ἐποικισμοῦ νέων ὑγιῶν καί εὐρώστων ἀγροτῶν οἱ ὁποῖοι ἐνῶ θά
τονώσουν ἐθνολογικῶς καί φυλετικῶς τάς νέας ἐπαρχίας θά ἀπαλλάξουν ἀπό τήν πίεσιν καί τούς ἀγρούς καί τάς πόλεις.
β) Διά τῆς τονώσεως καί αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς εἰς ὅλην τήν Ἑλληνικήν χώραν.
   Τό μέγα σφάλμα τῶν Μαρξιστῶν ὑπῆρξε ὅτι ἠθέλησαν νά ἐφαρμόσουν εἰς τήν χώραν μας θεωρητικά σχήματα τά ὁποῖα εἶναι ἄσχετα μέ τάς ἐδῶ συνθήκας.
   Ἡ κακοδαιμονία καί ἡ δυστυχία τοῦ λαοῦ μας δέν ὀφείλεται ἐδῶ τόσον εἰς τήν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἄνθρωπον, σύμφωνα μέ τήν παρ΄ αὐτῶν χρησιμοποιουμένην φρασεολογίαν, ὅσον εἰς τήν ἔλλειψιν πραγματικῶν κεφαλαίων καί ἀγαθῶν, εἰς τήν πραγματικήν φτώχειαν ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ.
   Αὐτήν τήν γενικήν ἕνδοειαν πρέπει κυρίως καί πρωτίστως νά θεραπεύσωμεν.
   Ὁ Σοσιαλισμός δι΄ ἡμᾶς δέν ἐπιτυγχάνεται μέ λῆψιν ὡρισμένων μέτρων ὅπως λόγου χάρη ἡ κρατικοποίησις τῶν τραπεζῶν καί τῶν ἐπιχειρήσεων ἤ ἡ γενική κατάργησις τῆς ἰδιοκτησίας, ὡς οἱ κομμουνισταί καί οἱ ἀριστερίζοντες ὑποστηρίζουν.
   Αἱ ἰδέαι αὐταί εἶναι κυήματα ἐγκεφάλων ξένων πρός τήν πραγματικότητα, ρωμαντικῶν ψυχῶν ἀμοίρων πραηματικῆς κοινωνικῆς πείρας καί γνώσεως ἤ ἐγκληματιῶν οἱ ὁποῖοι τάς χρησιμοποιοῦν διά νά τινάξουν εἰς τόν ἀἐρα τό ἐθνικόν οἰκοδόμημα καί νά παρασύρουν κατόπιν τάς μάζας εἰς ἐπανάστασιν, λόγω τῆς δυστυχίας πού θά ἐπακολουθήσει, ἐν πλήρει γνώσει ὅτι δέν θά προκύψει ἐκεῖθεν οὐδέν ἀπολύτως ὄφελος.
   Δι΄ ἡμᾶς τούς Ἐθνικιστάς τοὐναντίον ὁ Σοσιαλισμός δέν συνδέεται μέ λῆψιν ὡρισμένων μέτρων ἑφ΄ ἅπαξ, διά νά ἐπέλθει ἡ κοινωνική εὐτυχία.
   Ὁ Σοσιαλισμός εἶναι δι΄ ἡμᾶς ἀτέρμων εἶναι κάτι τό ἄπειρον.
   Ἀφελές καί παιδαριῶδες εἶναι νά νομίζωμεν ὅτι ἡ κοινωνική εὑτυχία δύναται νά κατακτηθεί ὡς διά μαγείας μέ μίαν μονοκονδυλιάν.
   Τῆς ἀρετῆς ὅπως καί τοῦ σοσιαλισμοῦ οἱ θεοί ἔθηκαν ἔμπροσθεν ἱδρῶτα καί μόχθον.
   Μόνον μέ συνεχεῖς ἀγῶνας καί μέ διαδοχικάς προσεγγίσεις θά πλησιάσωμεν τήν εὑτυχίαν.
   Καί λέγων ἀγῶνας δέν ἐννοῶ ἀγῶνας ταξικούς, ἀλλά συνολικήν προσπάθειαν λαοῦ καί διοικήσεως νά ὑπερνικᾶ διαρκῶς τάς δυσκολίας καί τά ἀφάνταστα ἐμπόδια τά ὁποῖα θέτει ἐνώπιον μας ἡ δύστροπος καί δυσμεταχείριστος κοινωνική ὕλη.
   Δι΄ αὐτό δέν εἴμεθα κατ΄ ἀρχήν, οὔτε ὑπέρ τῆς κρατικοποιήσεως τῶν Τραπεζῶν οὔτε ὑπέρ ἐναντίον τῆς, οὔτε ὑπέρ τῆς διατηρήσεως τῆς ἀτομικῆς ἱδιοκτησίας, οὔτε ὑπέρ τῆς καταργήσεώς της, ἀλλά κηρύττομεν ὅτι ἀναλόγως τῆς ὡριμότητος τῆς συγκεκριμένης κοινωνίας πρέπει νά ἐφαρμόζεται ἐκείνο τό σύστημα καί νά λαμβάνωνται ἐκεῖνα τά μέτρα τά ὁποῖα ἐξυπηρετοῦν περισσότερον τόν Λαόν καί τό σύνολον.
   Ἀπαρασάλευτος ὅμως βάσις καί γνώμων τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς εἶναι ὅτι : ἡ παραγωγή πρέπει νά διατηρηθεί καί νά αὐξάνει. Κάθε μἐτρον μειῶνον ἤ ἐμποδίζον τήν παραγωγήν εἶναι μέτρον ἀντισοσιαλιστικόν καί ἀντεθνικόν.
   Το τεράστιο χάσμα καί ἡ τεράστια διαφορά ἡ ὁποία χωρίζει τόν Σοσιαλισμόν μας ἀπό τόν Σοσιαλισμόν τῶν κομμουνιστῶν, εἶναι ὅτι ἡμεῖς θέλομεν νά γίνουν καί οἱ ἐργάται ἄρχοντες, ἐνῶ τό Κ. Κ. Ε. θέλει νά καταστεί πτωχότερος ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικός Λαός, διά τοῦ ὑποβιβασμοῦ τῆς σημερινῆς στάθμης ὄχι μόνον τῶν εὐημερούντων ἀλλά καί αὐτῶν τῶν ἐργατῶν καί τῶν μισθωτῶν.

Δι΄ αὐτό θά εὕρει ὁλόκληρον τόν λαόν ἀντιμέτωπον καί ἡμᾶς πρώτους ἀντιπάλους εἰς τόν ἀντιλαϊκόν τοῦ ἀγῶνα.

Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτριου Βεζανή με τίτλο : ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, εις την αίθουσα του κινηματογράφου "Καπιτόλ" στον Πειραιά την 9ην Σεπτεμβρίου 1945.


Βιβλίο: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ (1904 – 1968) Σκέψεις και Μαρτυρίες
Εκδόσεις: Πελασγός
Σελ.: 183 – 189

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις