Η ΘΕΩΡΙΑ ΠΕΡΙ ΕΘΝΟΥΣ

   Έθνος καλούμεν την ενσυνείδητον φ υ λ ή ν. Από την στιγμήν κατά την οποίαν μία φυλή αποκτήσει συνείδησιν της ιδίας της υπάρξεως αυτομάτως μετατρέπεται εις έθνος. Υποδομή λοιπόν του έθνους είναι η φυλή, χωρίς αυτήν είναι αδιανόητος η σύλληψις της εννοίας, αλλά και της ιδέας του έθνους.
   Το έθνος είναι, επομένως, πνευματικόν γεγονός αναπτυσσόμενον και εξελισσόμενον εντός και δια της βιολογικής πραγματικότητος της φυλής.
   Ο Εθνικισμός αρνείται τας διαφόρους παραποιήσεις της ιδέας του έθνους, κατά τας οποίας ουσιαστικά γνωρίσματα του έθνους είναι η κοινή ιστορία, τα έθιμα, η γλώσσα, η θρησκεία κλπ. Το Έθνος, κατά την κοσμοθεωρίαν του Εθνικισμού, έχει ως μοναδικήν βάσιν την φυλήν, επί της βάσεως δε ταύτης κατ’ αναγκαιότητα στηρίζονται τα επικοδομήματα της γλώσσης, θρησκείας, εθίμων, ιστορίας κλπ.
   Και πράγματι είναι λογικόν επακόλουθον άτομα με κοινήν καταγωγήν, όμαιμα όπως είναι τα άτομα της φυλής, να έχουν την ιδίαν γλώσσαν, ιστορίαν, θρησκείαν και έθιμα. Πάντως τα στοιχεία αυτά, έστω και αν συνυπάρχουν όλα μαζί, αδυνατούν να συγκροτήσουν την ιδέαν του έθνους, εάν απουσιάζη η κοινή καταγωγή. Διότι τα προαναφερθέντα στοιχεία δεν είναι περισσότερον από συνήθεις απόρροιαι της φυλής. Βεβαίως τα φυλετικώς ομοιογενή άτομα, ενόσον συζούν, δεν μπορεί να γίνη αντιθέτως παρά να έχουν κοινά έθιμα, ιστορίαν, γλώσσαν κλπ., αλλά αυτά τα τελευταία ενδεχομένως να υπάρχουν όλα ή μερικά και εις συμβιούντα άτομα διαφορετικών φυλών, τα οποία λαμβανόμενα ως σύνολον δεν μπορούν να συστήσουν έθνος, διότι τους λείπει η κοινή καταγωγή.
   Κατά τεκμήριον, εν πάση περιπτώσει, και κατά γενικόν κανόνα άτομα που έχουν κοινήν ιστορίαν, γλώσσαν, θρησκείαν, έθιμα κλπ. θα πρέπει να έχουν και κοινήν καταγωγήν, δίχως αυτό όμως να είναι απαράβατον.
(...)
   Δια τον εθνικισμόν επίσης το Έθνος τυγχάνει απεριόριστον χρονικώς και αδέσμευτον χωρικώς. Ήτοι, ως έθνος υπό την οργανικήν του πλέον έννοιαν νοείται όλο το σύνολον των παρελθουσών γενεών συν των μελλουσών να έλθουν. Κατ’ άλλην, λοιπόν έκφρασιν το Έθνος επεκτείνεται χρονικώς, κατά παρελθόν και μέλλον. Επομένως όταν λέγωμεν το Ελληνικόν Έθνος, υποδηλούμεν όλας τας γενεάς, που παρήλθον, τας παρούσας και όλας τας γενεάς που αναμένονται.
   Η αντίληψις αύτη, πλήν των άλλων, ενέχει κυρίως ηθικήν σημασίαν και σκοπιμότητα. Το άτομον δεν αισθάνεται ασύνδετον προς το παρελθόν ή το μέλλον. Δια του Έθνους παράγονται εντός του ωρισμέναι υποχρεώσεις και καθήκοντα ρυθμιστικά της γενικής συμπεριφοράς του ως μέλους της κοινωνίας. Πολλαί πράξεις τελούνται υπό την επίδρασιν ή την καθοδήγησιν του Έθνους, δίκην μεταφυσικής οφειλής γεγονός που παραστατικώς απέδωσεν ο ποιητής Παλαμάς με τους στίχους «Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν – θα έλθουν, θα περάσουν – κριταί θα μας δικάσουν – οι αγέννητοι, οι νεκροί».
   Το υπερχρόνιον στοιχείον του Έθνους μας οδηγεί εις το εύλογον συμπέρασμα, ότι το εθνικόν συμφέρον δεν ταυτίζεται με το συμφέρον των παρουσών γενεών. Ως περιεχόμενον του εθνικού συμφέροντος επ’ ουδενί λόγω πρέπει να τεθή το συμφέρον των ζώντων ομοεθνών. Το σύνολον των σημερινών ατόμων έχει ασφαλώς τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, αλλά σβήνουν προ του υπερτάτου εθνικού συμφέροντος, το οποίον δικαιούται να απαιτή την θυσίαν των παρόντων προσωρινών συμφερόντων χάριν των αιωνίων, τα οποία είναι μόνον τα εθνικά.
   Έτσι εξηγείται, διατί πλήθη ατόμων εδέχοντο να θυσιάζουν τα συμφέροντά των χάριν των εθνικών, τα οποία, όμως, δια εκείνα τα άτομα δεν είχον άμεσον αντίκτυπον. Πολλάκις, δηλαδή, συνέβη να δεινοπαθήσουν ομοεθνείς, είτε επειδή τούτο επεβάλλετο εξ ιστορικών λόγων (ηθικαί υποχρεώσεις έναντι ενδόξου παρελθόντος π.χ. η Μικρασιατική εκστρατεία, όπου εκακοπάθησαν αι τότε γενεαί, φονευθέντων χιλιάδων ιδικών μας χάριν της αναβιώσεως της Αυτοκρατορίας μας), είτε επειδή τούτο απητείτο δια την καλλιτέραν ζωήν των μελλουσών γενεών (π.χ. η επανάστασις του 1821, όπου πάλιν χιλιάδες εκακοπάθησαν και εφονεύθησαν, δια να ελευθερωθή η χώρα και δια να ζήσουν εν εθνική ανεξαρτησία αι μεταγενέστεραι γενεαί).

   Και εις τας δύο προαναφερθείσας περιπτώσεις τα άτομα, τα οποία εκακόπαθαν φονευθέντα, τραυματισθέντα, απολέσαντα περιουσίας, προσφιλή πρόσωπα κλπ. ουδέν ατομικόν όφελος απεκόμισαν δια τους εαυτούς των. Υπεβλήθησαν εις όσα υπεβλήθησαν χάριν του Έθνους.


Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ
Κ. ΠΛΕΥΡΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝ
Σελ.: 32 – 40

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις