Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΡΔΟ ΒΥΡΩΝ



η´.

Ὦ Βὕρων· ὦ θεσπέσιον
πνεῦμα τῶν Βρεττανίδων,
τέκνον μουσῶν καὶ φίλε
ἄμοιρε τῆς Ἑλλάδος
καλλιστεφάνου. 40

θ´.

Πλεγμένα μὲ᾿ τὰ φύλλα
τοῦ μυστικοῦ Ἑλικῶνος
τῆς Ὑγιείας τὰ ρόδα
χθὲς θαυμασίως ἐστόλιζον
τὴν κεφαλήν σου. 45

ι´.

Χθὲς τὸν οὐράνιον ἔτρεχε
δρόμον ὁ ἤλιος· χύνων
τὰς πλέον λαμπρὰς ἀκτῖνας
τὸ μέτωπόν σου ἀντέστραπτεν
ὡς ἀθανάτου. 50

ια´.

Σήμερον κεῖσαι, ὡς εὔφορος
πολύκλωνος ἐλαία
ἀπότο βίαιον φύσημα
σκληρῶν ἀνέμων κεῖται
ἐκριζωμένη. 55

ιβ´.

Σήμερον κεῖσαι, ὦ Βὕρων.
Καὶ ποὺ τὰ ἔνθεα ἔπη,
ποὺ εἶναι τώρα τὰ σύμμετρα
πτερόεντα φωνήεντα
καστάλιε κύκνε; 60

ιγ´.

Θαυματουργοὶ φυσήσατε
πνοαὶ τοῦ παραδείσου·
σηκώσου, ὦ Βὕρων, τίναξον
μακρὰ ἀπόσε τὸν ἄωρον
μόρσιμον ὕπνον. 65

ιδ´.

Ἰδοὺ τῆς μουσοτρόφου
Εὐρώπης τὰ ὑπερέχοντα
ἔθνη ἀκόμα προσμένουσιν,
ἀκόμα τὴν φωνήν σου
ἐπιθυμοῦσιν. 70

ιε´.

Ἰδοὺ ἡ Ἑλλάς σου ἑτοίμασεν
ὄχι τὸν χρυσὸν κύκλον
τὸν τοὺς κροτάφους φλέγοντα
τῶν ἀργῶν βασιλέων
ἢ τῶν τυράννων· 75

ις´.

Ἀλλὰ στέφανον ἕτερον,
στολὴν ἔνδοξον, ἔντιμον,
ἀξίαν νοὸς δικαίου,
ἀνδρὸς ἀξίαν γενναίου
φιλελευθέρου· 80

ιζ´.

Στέφανον αἰωνίων
κλάδων ἀφθάρτων, λάμποντα
ὄχι διὰ τοὺς κροτοῦντας
ποιητὰς τὸ μονόχορδον
τῆς κολακείας· 85

ιη´.

Ἀμὴ διὰ σὲ τὸν εὔτολμον
λειτουργὸν τῶν παρθένων
Ἐλικωνίων· φιλοῦσιν
ἡ Μοῦσαι χεῖρα ἀμίαντον
καὶ ὑψηλὸν πνεῦμα. 90

ιθ´.

Σὲ ἡ Ἑλλὰς εὐγνώμων
ὡς φίλον μεγαλόψυχον
ζητεῖ νὰ στεφανώσῃ,
ὡς παρηγορητήν της,
ὡς εὐεργέτην. 95

κ´.

Σηκώσου ὦ Βὕρων... φίλε
σηκώσου... λάβε, ὦ μέγα,
λάβε τὸ δῶρον, ὕμνησον
τοῦ σταυροῦ τοὺς θριάμβους
καὶ τῆς Ἑλλάδος· 100




Το διαβάσαμε από:
Ανδρέα Κάλβου ΩΔΑΙ
Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ
Σελ.: 97 - 100







Διαβάστε ολόκληρη την ωδή ΕΔΩ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις