ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ


«Η υπερβολική ελευθερία, οδηγεί στην υπερβολική δουλεία άτομα και κοινωνία» (Πλάτων).

«Ελευθερία χωρίς τάξιν και πειθαρχίαν είναι αναρχία» Ιωάννης Μεταξάς.

   Με απλά λόγια μπορούμε να πούμε ότι: «στο εθνικό κράτος η ελευθερία του κάθε πολίτη τελειώνει εκεί όπου αρχίζει το συμφέρον του Έθνους».
   Οι πολικές και ιδεολογικές μας αντιλήψεις είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με αυτές των δημοκρατών. Επομένως στο θέμα της ελευθερίας, απέχουν παρασάγγας από αυτές των δημοκρατών. Μας κατηγορούν εκτός των άλλων οι δημοκράτες εμάς τους εθνικιστές ότι στο Εθνικό κράτος δεν υπάρχει ελευθερία. Αντιθέτως στα δημοκρατικά καθεστώτα, πιστεύουν και διακηρύττουν ότι, ελευθερία υπάρχει σε όλες τις εκδηλώσεις των ενεργειών του πολίτη, που κατά τα δημοκρατικό πολιτικό καθεστώς είναι οι γνωστές και κατ΄ ευφημισμό δημοκρατικές ελευθερίες. Οι δημοκράτες προσδιορίζουν την έννοια της ελευθερίας σύμφωνα με τα δικά τους θέλω και πιστεύω. Όλοι όμως οι δημοκράτες συμφωνούν ότι, πρωταρχικό σημείο αναφοράς στη δημοκρατία είναι η ελευθερία της γνώμης, και συνήθως αναφέρονται στα ατομικά δημοκρατικά δικαιώματα. Άρα κατά τους δημοκράτες η δημοκρατία (σημ. Εδώ ενδεχομένως να υπάρχει τυπ. λάθος και έναντι του όρου “δημοκρατία” να υπάρχει ο όρος “ελευθερία”) είναι δικαίωμα.

   Αντίθετα στο Εθνικό κράτος η ελευθερία είναι υποχρεωτική. Και για να προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο το Εθνικό κράτος θεωρεί την ελευθερία του λαού, καθήκον, που εκφράζεται δια της κοινωνικής υποχρεώσεως κάθε ατόμου να ενεργεί σύμφωνα με αυτό που οφελεί το σύνολο της κοινωνίας. Με όσα λοιπόν προαναφέραμε στο Εθνικό κράτος ο πολίτης είναι υποχρεωτικά ελεύθερος, ενώ αντίθετα στο δημοκρατικό καθεστώς είναι ελεύθερος δικαιωματικά.
   Πιστεύουμε λοιπόν, ή μάλλον είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι, από τις δύο περιπτώσεις ελευθερίας που προαναφέραμε, αυτήν την οποία υποστηρίζουμε εμείς οι Εθνικιστές, δηλαδή ο πολίτης να είναι υποχρεωτικά ελεύθερος και να πράττει ότι ωφελεί το σύνολο είναι η πλέον σωστή. Διότι όταν ωφελείται το σύνολο της κοινωνίας, ωφελείται και ο ίδιος ο πολίτης, ως μέρος του εθνικού κοινωνικού συνόλου. Αντίθετα στο δημοκρατικό καθεστώς όπου η ελευθερία ασκείται δικαιωματικά, ο κάθε πολίτης μπορεί ελεύθερα να συγκρούεται για τα δικαιώματά του, με άλλον πολίτη. Από τη σύγκρουση αυτή άλλοι να βγαίνουν ωφελημένοι και άλλοι ζημιωμένοι. Φυσικά από τη σύγκρουση αυτή των δικαιωμάτων στη δημοκρατία, ζημιωμένος θα βγει ο οικονομικά ασθενέστερος. Επομένως στο δημοκρατικό καθεστώς ωφελημένοι πάντα βγαίνουν οι οικονομικά εύρωστοι και ζημιωμένοι αυτοί οι οποίοι δεν έχουν οικονομική ευρωστία.
   Επομένως, εις την ελευθερία που είναι δικαιωματική, ωφελούνται πάντα οι δυνατοί. Δηλαδή υπερισχύει η ελίτ του πλούτου, οι κεφαλαιοκράτες οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα λόγω αυτής της ιδιότητάς τους, να υπερισχύουν και να καταπιέζουν τους οικονομικά ασθενέστερους. Και όλα αυτά προκειμένου να αυξήσουν τον κερδοσκοπικό τους πλούτο, μέσα από τη δικαιωματική ελευθερία που τους επιτρέπει το καθεστώς της Δημοκρατίας. Αντίθετα στο Εθνικό κράτος όπου η ελευθερία θεωρείται καθήκον εκεί υπάρχουν μόνο ωφελημένοι. Και συμβαίνει αυτό διότι δεν υπάρχει σύγκρουση δικαιωμάτων των πολιτών αφού κάθε πολίτης ελεύθερα προσπαθεί για την ωφέλεια του συνόλου οπότε ωφελείται ο ίδιος. Στο Εθνικό κράτος υπάρχει άγαστη συνεργασία παραγωγικού κεφαλαίου και εργαζομένων κάτω από την υψηλή εποπτεία του κράτους. Το οποίο παρεμβαίνει κατασταλτικά μόνον σε τυχόν διαφορές που μπορούν να προκύψουν και οι οποίες επιλύονται προς το συμφέρον και των δύο μερών. Επομένως με όσα προαναφέραμε μεταξύ Εθνικού κράτους και δημοκρατικού καθεστώτος υπάρχει χαώδης διαφορά ως αναφορά την ελευθερία των πολιτών.
   Ο άνθρωπος μέσα στις αναγκαιότητες της προσωπικής του ζωής περιλαμβάνει και την προσπάθεια για την κατάκτηση της προσωπικής του ελευθερίας. Πρέπει να έχει ελευθερία, να σκέπτεται, να επιχειρεί. Να μπορεί να ενεργεί για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Όλα αυτά τα παρέχει το Εθνικό κράτος μέσα από την υποχρεωτική ελευθερία. Μία μόνο ελευθερία δεν μπορεί να επιτρέψει, αυτήν την οποία θα βλάψει το λαό, το κράτος, το Έθνος. Στη δημοκρατία μέσω της δικαιωματικής ελευθερίας οι εξουσιαστές προσπαθούν να παρασύρουν το λαό και να τον οδηγήσουν στην ασυδοσία. Ο άνθρωπος οδηγείται στην εξάρτηση από την κομματοκρατία και η προσωπικότητα υποδουλώνεται στην εκάστοτε τυχούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
   Το Εθνικό κράτος κτυπώντας την διχόνοια μεταξύ των πολιτών δεν τους στερεί την ελευθερία. Διότι εάν οι πολίτες μισούνται και εξοντώνονται μεταξύ τους τότε αυτή η ελευθερία ας μας λείπει. Άλλωστε αυτό συμβαίνει στα δημοκρατικά καθεστώτα που οδηγούν τα κράτη στην υποδούλωση και την εξαθλίωση. Ελευθερία πολιτική σημαίνει να έχεις την κυβέρνηση εκείνη η οποία θα εκπροσωπεί όλα τα μέλη της κοινωνίας και όχι μια μικρή μερίδα κάθε φορά της ολότητας. Ένας λαός είναι πραγματικά ελεύθερος και κυρίαρχος όταν κατορθώσει να καταπνίξει τις επιθυμίες του χάριν του εθνικού κοινωνικού συμφέροντος. Διαφορετικά σε αυτό το κράτος με το πρόσχημα της ελευθερίας, ο λαός του θα υποδουλωθεί στα προσωπικά του πάθη, στην αναρχία και στην ασυδοσία.
   Τελειώνουμε με τα λόγια του Σοφοκλή: «Ένα κράτος, όπου η αυθάδεια και η ελευθερία του να κάνει κανείς ότι θέλει μένουν ατιμώρητα, μπορεί να είναι κανένας σίγουρος γι΄ αυτό, ότι μετά από ένα ευτυχισμένο ταξίδι τελειώνει βυθισμένο μέσα στην άβυσσο».

Εθνικό Κράτος και Δημοκρατία 
Νίκος Παπαγεωργίου
Εκδόσεις Λόγχη
123 – 127

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις