ΘΕΩΡΙΑΙ ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΟΥΣ (II)



7. Λαϊκόν Κράτος

   Οι δεσμοί του Δημοκρατικού πολιτεύματος με το κεφαλαιοκρατικό οικονομικό σύστημα είναι και δογματικοί και τακτικοί. Από δογματικής απόψεως, τόσο η Δημοκρατία, όσο και ο Καπιταλισμός είναι τέκνα του Φιλελευθερισμού. Παντού όπου υπάρχει Δημοκρατία, εκεί υπάρχει και Κεφαλαιοκρατία. Όταν εις τα άτομα παρέχεται πολιτική ελευθερία, δεν είναι δυνατόν να τους επιβληθούν φραγμοί εις την πλήρη οικονομική τους ελευθερία. Και η οικονομική ελευθερία, αφ΄ ενός δημιουργεί οικονομική πόλωση εις την κοινωνία, αφ΄ ετέρου δε παραβλάπτει τα συμφέροντα του Λαϊκού Συνόλου. Αλλά και από τακτικής απόψεως, τα δημοκρατικά πολιτεύματα συνδέουν πάντοτε τις τύχες τους με την Οικονομική Ολιγαρχίαν. Διότι η Ολιγαρχία αυτή είναι εκείνη, η οποία δύναται να χρηματοδοτεί τας πολυδάπανους συγχρόνους προπαγανδιστικάς εκστρατείας των δημοκρατικών κομμάτων. Και η χρηματοδότηση αυτή προς την Δημοκρατία γίνεται βεβαίως πάντοτε «με το αζημίωτο»... Εξαίρεση αποτελούν τα κομμουνιστικά κόμματα, τα χρηματοδοτούμενα από το εξωτερικό και ανάγοντα ούτω την προδοσία εις στρατηγικόν των στόχων.
   Τα Εθνικά Ολοκληρωτικά καθεστώτα είναι αδέσμευτα από πάσαν τοιαύτην υποδούλωση. Δεν έχουν την ανάγκη του Κεφαλαίου δια την ύπαρξή τους. Όλες οι οικονομικές και κοινωνικές τάξεις του λαού πειθαρχούν εις την Κρατική Ηγεσίαν, οργανούνται επ΄ ωφελεία του Συνόλου και συντονίζονται επί μιας κοινής εθνικής οικονομικής γραμμής. Οι πάντες υποτάσσονται εις την πανίσχυρον Εθνική Κυβέρνηση.
   Είπομεν, ότι, όπου υπάρχει Δημοκρατία, εκεί υπάρχει και Καπιταλισμός. Δεν ισχύει όμως και το αντίστροφο. Όπου υπάρχει Καπιταλισμός, δεν υπάρχει κατ΄ ανάγκη και Δημοκρατία. Ενίοτε υπάρχει Δικτατορία. Ενίοτε δηλαδή η Δικτατορία επιβάλλεταιυπό κύκλων της καπιταλιστικής ολιγαρχίας προς ασφαλεστέραν περιφρούρηση των δικαιωμάτων της.
   Ο όρος «Δικτατορία» είναι γενικότατος. Εκφράζει δε μια αυστηρή πολιτειακή μορφή, σκοπούσα την επιβολή και εξασφάλιση μιας ορισμένης τάξεως πραγμάτων. Ο όρος «Δικτατορία» δεν καθορίζει επομένως, ποια τάξη πραγμάτων θέλει να κατοχυρώσει. Υπάρχουν δικτατορίες προσωπικές, οι οποίες κατοχυρώνουν απλώς την εξουσία ενός προσώπου επί του Κράτους. Υπάρχουν και δικτατορίες ταξικές, οι οποίες εξασφαλίζουν την πρωτοπορία ή και την επιβολή επί του λαού μιας ορισμένης τάξεως (της κεφαλαιοκρατικής, ή της προλεταριακής, ή της εκκλησιαστικής, ή της φυλετικής, κ.λ.π.). Πρέπει κατά συνέπεια να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ όλων των ανωτέρων μορφών δικτατορίας – οι οποίες θέλουν να επιβάλλουν δια της βίας μια παρά φύση κοινωνική κατάσταση – και του εθνικού ολοκληρωτικού πολιτεύματος. Αυτό το τελευταίο επιβάλλει την Λαϊκή Δικτατορία δια των φυσικών ηγετών του λαού. Ο ίδιος δηλαδή ο λαός επιβάλει εις τον εαυτό του μια αυστηρή τάξη. Ο ίδιος ο λαός αυτοπειθαρχείται. Οι ηγέτες του προέρχονται εξ αυτού του ιδίου. Είναι οι Άριστοι του. Η ηγεσία του συνεχώς ανανεούται, μη παραμένουσα στατική. Το δε δημιουργούμενον Κράτος είναι Λαϊκόν.
   Η διαφορά επομένως μεταξύ Εθνικού και Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού είναι διαφορά ουσίας. Ο μεν υπηρετεί το Έθνος, νοούμενον ως ζώσαν Συνολική Μονάδα, ο δε μια υλιστικήν τεχνοκρατικήν κατάσταση πραγμάτων. Ο Κομμουνισμός μάλιστα, κίνημα εκ γενετής προλεταριακόν, φέρει εις πρώτο στάδιο ένα πολίτευμα ολιγαρχικού τύπου, την δικτατορία του προλεταριάτου, μακροπρόθεσμως δε θέλει να εξελιχθεί προς ένα είδος Λαοκρατίας. Αντ΄ αυτού όμως – όπως βεβαιώνουν τα ιστορικά παραδείγματα – παραμένει εις το μέσο στάδιο μεταξύ προλεταριακής ολιγαρχίας και ολοκληρωτισμού. Ουδένα δε δύναται να πείσει ο Κομμουνισμός, ότι ο προλεταριακός διεθνιστικός ολοκληρωτισμός του δεν κρύπτει ένα ισχυρόν εθνισμόν, προς το παρόν υποφώσκοντα. Ουδόλως επομένως αποκλείεται η πιθανότητα να εκφυλισθεί βαθμυδόν η διεθνιστική του πίστη και να μεταπέσει ο Κομμουνισμός προς ένα Εθνικόν Ολοκληρωτισμόν με προεξέχον όμως το υλιστικό – τεχνοκρατικό του στοιχείο.

   Το Εθνικόν Ολοκληρωτικόν Πολίτευμα είναι κατά συνέπεια «χρηστόν» πολίτευμα. Δια να είναι όμως και «ορθόν», επιβάλλεται όπως τούτο περιφρουρηθεί και μετά την επιβολή του, προκειμένου να μην ανατραπεί ούτε προς την πλευρά της Αντιλαϊκής Δικτατορίας, ούτε προς την μεριά της Δημοκρατίας. Δύο δε θα είναι οι πιθανοί του κίνδυνοι. Ο εις προέρχεται από την δυνατότητα υπάρξεως Γερουσιαστών με δημοκρατικάς ή κομμουνιστικάς πεποιθήσεις. Προς αποτροπήν αυτού του ενδεχόμενου δεν θα επιτρέπεταθ η άνοδος εις ανώτερα κρατικά λειτουργήματα τοιούτων προσώπων. Ο έτερος κίνδυνος προέρχεται από την πιθανότητα, να μη σεβασθεί ο Αρχηγός του Κράτους το ισχύον Σύνταγμα και να θελήσει να παραμείνει εις την εξουσία και μετά την λήξη της θητείας του. Η πιθανότητα όμως να κηρύξει ο Αρχηγός προσωπικήν δικτατορία δεν είναι μεγαλύτερη από αυτήν του Πρωθυπουργού της Δημοκρατίας. Αντιθέτως μάλιστα είναι μικρότερη, αν ληφθεί υπ΄ όψιν το ηθικό ποιόν του ενός και του άλλου.
   Η Δημοκρατία επιτρέπει βεβαίως την συμμετοχή στις εκλογές και εν γένει την πολιτική δραστηριότητα σε κόμματα, που έχουν ριζικώς διαφόρους κοινωνικούς στόχους, ήτοι κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά, φασιστικά. Εν περιπτώσει εκλογικής νίκης ενός τοιούτου κόμματος, πως θα αναδιαρθώσει τούτο την κοινωνική δομή εντός μιας τετραετλιας, ώστε να είναι έτοιμο να κριθεί πάλι υπό του λαού δι΄ εκλογών; Άρα η Δημοκρατία ουσιαστικώς απαγορεύει τις πραγματρικές αλλαγές και ουσιαστικώς αρνείται την συμμετοχήν κομμάτων τοιούτων αρχών. Ήτοι κοροϊδεύει τον λαόν, δίδουσα εις αυτόν την ψευδαίσθηση, ότι αυτός στις εκλογές εκλέγει. Εις την πράξη εκλέγοντια μόνο οι συμφονούντες με το φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα. Παραδείγματα είναι τα ψευδοσοσιαλιστικά κόμματα της Μ. Βρετανίας (εργατικό) και της Δ. Γερμανίας (σοσιαλδημοκρατικό), τα οποία εξαπατούν τους ψηφοφόρους με την ύπαρξή τους.
   Αν όμως ένα κόμμα θα ήθελε να εφαρμόσει πράγματι το πρόγραμμά του, θα θα έδει να ανατρέξει την δημοκρατίαν, ως έκαμε το εθνικοσοσιαλιστικό στην Γερμανία και όπως απεπειράθει να κάμει το κομμουνιστικόν τοιούτον στην Ισπανία. Η Δημοκρατία είναι μια φενάκη, διότι υφίσταται μόνο εφ΄ όσον χρόνον κυριαρχούν κόμματα, ιδεολογικώς ελάχιστασ ή ουδόλως μεταξύ των απέχοντα, αυτοκαταργείται δε όταν ο λαός προτιμήσει μια ριζικώτερη κοινωνική αλλαγή.
   Είπαμε, ότι η Ικανότης είναι το πρώτο βασικό προσόν της Ηγεσίας του Κράτους. Το δεύτερον βασικόν προσόν είναι το Λαϊκό Έρισμα. Η Κρατική Ηγεσία, η οποία στερείται τούτου, όσον και αν είναι ικανή, καθίσταται άχρηστος. Κυβέρνηση άνευ λαϊκού υπόβαθρου δεν δύναται να κάμει ούτε ένα βήμα. Αντιθέτως, μάλιστα, όσο περισσότερο ο λαός πιστεύει εις την Ηγεσία του, τόσο αυτή καθίσταται πλέον αποφασιστική και η δράση της πλέον επιτυχής.
   Η Δημοκρατία λοιπόν καυχάται, ότι δια λαϊκών εκλογών προερχομένη κυβέρνηση εξασφαλίζει απολύτως αυτόν τον βασικό παράγοντα, το λαϊκό έρεισμα. Εδώ όμως ευρίσκεται η μέγιστη πλάνη. Διότι αγνοείται ένας βασικός κανόνας της λαϊκής ψυχολοχίας: Ότι δια να είναι κάτι σεβαστό σε ένα λαό, πρεπέι να μη το έχει ο ίδιος εκλέξει. Λαϊκό έρεισμα υπάρχει όταν η Ηγεσία προέρχεται μεν εκ του λαού, αλλά όχι όταν εκλέγεται υπ΄ αυτού. Ο λαός θέλει να ποδηγετήται. Δεν σέβεται ποτέ τον Αρχηγό, τον οποίο ο ίδιος εξέλεξε, τον Αρχηγό, τον οποίο αισθάνεται ότι ο ίδιος εδημιούργησε, ο ίδιος ποδηγετεί και ο ίδιος δύναται, όταν θέλει, να τον καταργήσει. Ο λαός θέλει Αρχηγό σεβαστό, θέλει Κύριον ιστάμενον υπεράνω τούτου και ανεξάρτητον αυτού, θέλει δαμαστή με πυγμή. Σεβαστός δε είναι ο Αρχηγός, μόνο όταν δοθεί εις τον λαό άνωθεν! Ποιό κύρος δύναται να έχει εκείνος, ο οποίος έχει ανάγκη αυτού που διατάσσει; Η δια λαϊκών εκλογών ανάδειξη του Αρχηγού σε ένα κράτος κλονίζει a priori την πειθαρχία του λαού και τον σεβασμό του προς αυτόν.
   Εις το Εθνικόν Ολοκληρωτικόν Κράτος η εκλογή του Αρχηγού, όχι μόνο δεν ανατίθεται εις τον λαό, αλλά διενεργείται δια μυστικής συνεδριάσεως του Εθνικού Συμβουλίου. Εν προκειμένω ακολουθείται η επιτυχέσρτατη μέθοδος της Εκκλησίας, η οποία εκλέγει τους Πάπας, Πατριάρχας και Αρχιεπισκόπους της κεκλεισμένων των θυρών, εξασφαλίζουσα έτσι απόλυτο κύρος εις την εκλογή και τους εκλεγομένους. Αφ΄ ετέρου η μη ύπαρξη Αντιπολίτευσης προφυλάσσει έτι μάλλον το κύρος της Κρατικής Ηγεσίας. Είναι εσφαλμένη η άποψη, ότι ο λαός επιθυμεί να γνωρίζει τα πάντα και να κρίνει τα πάντα. Ο λαός θέλει να του καθορίζεται μια γραμμή άνευ αμφιταλαντεύσεων και αμφιβολιών. Αγαπά να έχει ένα λαμπρόν Ηγέτη, τον οποίο να ακολουθεί, και όχι ένα διαρκώς εξευτελιζόμενον στη Βουλή και στον Τύπο γελοίον υποκείμενον. Περισσοτέρας εκτιμήσεως τυγχάνει ένας υψηλά ιστάμενος Αρχηγός, παρά μια κυβέρνηση δεχόμενη αδιακόπως τους μύδρους της Αντιπολίτευσης. Το Κοινοβούλιον δεν επιτυγχάνει άλλο τι, ειμή μόνο την αυτογελοιοποίησή του και την καταράκωση της αξιοπρέπειας της της Κυβερνήσεως. Η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, αναμασώσα συνεχώς ότι ο λαός δήθεν είναι υπέρτατος κριτής, δίνει σε αυτόν κακή ανατροφή και κακή παιδεία. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος, εν τελευταία ανάλυση, δια τον οποίο οι Δημοκρατικές Κυβερνήσεις ουδεμίαν αξιοσημείωτον δράση επιτυγχάνουν. Αντί ο λαός να ακολουθεί την Ηγεσία του, η Ηγεσία ακολουθεί το λαό.
   Λαϊκό έρεισμα στην Κυβέρνηση δεν δίδει η Δημοκρατία, αλλά ο Εθνικός Ολοκληρωτισμός. Αυτός δίδει εις τον Λαό μια Ηγεσία προερχόμενη εξ αυτού τούτου του Λαού, εκ των Αρίστων του Λαού και σεβαστή εις τον Λαό. Μια Ηγεσία ικανή, αλλά και αγαπητή, άξια, αλλά και σεβαστή. Μια Ηγεσία, η οποία θα έχει επίγνωση των υψηλών καθηκόντων της έναντι του Έθνους, το οποίο κυβερνά. Μια Ηγεσία αποτελούμενη εκ των φυσικών ηγετών του λαού και απηλλαγμένην πάσης κατατριβής με δημαγωγούς.
   Οποία, αληθώς, διαφορά από την Δημοκρατία, η οποία διακυβεύει ανά πάσαν στιγμή την τύχη της Πατρίδας, δια να μη θιγούν τα οικτρά ατομιστικά προνόμια, τα κατάλοιπα της Γαλικής Επαναστάσεως...
   Η Δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα χωρίς μέλλον. Ως αυθεντική Δημοκρατία – η κληθείσα Λαοκρατία –, όπου ο Λαός είναι πλήρως αδέσμευτος και κυρίαρχος της χώρας, είναι ανέφικτη. Κατ΄ ανάγκην ο Λαός εδέχθει και άλλους παράγοντες που συγκυβερνούν με αυτόν. Οι Νόμοι, επί παραδείγματι, δεσμεύουν τον λαό, μέχρις ότου τουλάχιστον αλλαχτούν υπό αυτού. Ο Βασιλιάς, η Βουλή, η Αστυνομία, τα Δικαστήρια κ.λ.π. Είναι επίσης παράγοντες συγκυβερνώντες με τον λαό εις την σύγχρονο προσμεμειγμένη Δημοκρατία, την Έμμεσον Δημοκρατία. Οι ποικίλες διατάξεις και κανονισμοί των κοινωνιών μας δεσμεύουν ολοένα και περισσότερο το λαό και τον καθιστούν λιγότερο κυρίαρχο. Η δημοκρατία τείνει προς τον Ολοκληρωτισμό, διότι το απαιτεί ο πολιτισμός μας. Τελευταίο προπύργιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας έχει παραμείνει η δυνατότητα του λαού να εκλέγει τους ηγέτες του. Δεν υπάρχει πλέον μεγάλη διαφορά από τον Ολοκληρωτισμό, ο οποίος κατά συγκατάβαση θα ηδύνατο να κληθεί Εκλεκτική Δημοκρατία, αφού οι εκλεκτοί του λαού, και όχι οι αιρετοί αυτού, θα αναδεικνύωνται δια της αξίας τους και θα ηγούνται αυτού.

Η ΝΕΑ ΤΑΞΙΣ 

Δ. Δημόπουλος
Εκδ.: ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ
Σελ.: 120 – 125

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις