21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ



Η νεολαία

   Όλα αυτά τα αντιφατικά αισθήματα είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένα στο λεπτότερο σημείο του Έθνους: την Νεολαία. Πάντοτε επικεφαλής του αισθήματος της αλλαγής, της προόδου της ανησυχίας, είχε γίνει θύμα της πολυκομματικής προπαγάνδας. Προς αυτήν, ακολουθήθηκε συγκεχυμένη πολιτική με σκοπό την κατασίγαση των παθών και την αποπολιτικοποίησή της, αφέθηκε «ανεπηρέαστη» θεωρητικά, ώστε να ασχοληθεί με τον εαυτό της. Αλλά η εποχή μας δεν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες χαμένες. Είναι βέβαιον οτι η αποπολιτικοποίησις και ο μη επηρεασμός της, δεν έφεραν τα ποθούμενα αποτελέσματα! Και πρόβλημα υπάρχει πάντα για τα «ξέφραγα αμπέλια». Ας γίνει όμως τούτο αντιληπτό:
   «Η Νεολαία είναι, εκ φύσεως, εστραμμένη προς το Μέλλον, την Πρόοδο, το Άγνωστο, το κύμα της εποχής. Κάθε πλαισίωσις, καθοδήγησις διαφώτισις, πρέπει να το λάβει υπ΄ όψιν, δένοντας αρμονικά το Ιστορικό αίσθημα υπερηφάνειας του παρελθόντος, τα Ιστορικά πεπρωμένα του μέλλοντος και τις σημερινές προκλήσεις του»...

Η σύγχυσις

   Δεν περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση, ένα καθεστώς μόνον επιτυχίες. Αλλά και είναι αδύνατον να παραδεχθεί τήν συστηματική σχεδόν παραγνώριση βασικών διδαγμάτων της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας. Στους τομείς αυτούς, ή υπήρξαν προσπάθειες που απέτυχαν, ή αλλεπάλληλα σφάλματα, με ανυπολόγιστες ακόμη μελλοντικές συνέπειες...
   Στην έλλειψη φιλοσοφικών, μη υλιστικών σκοπών, εν πρώτοις. Μια Επανάστασις πρέπει να έχει σκοπούς, ιδίως όταν είναι καθεστώς. Πρέπει να δικαιολογεί την ύπαρξή της, όχι μόνον με την Άρνηση του Κομμουνισμού. Πρέπει να εμπνέει τον ενθουσιασμό και την συμμετοχή των ψυχών όχι μόνο με το φόβο του «Ύστερα τι θα γίνει;». Η «οικονομική ανάπτυξις» δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό. Δεν πρέπει, γιατί καλλιεργεί ένα είδος Υλισμού και Μακαριότητας, πού σίγα σιγά φθάνει να μη διαφέρει από Αδιαφορία και Ηθικό Αφοπλισμό. Η Ελλάς ηθικά αφοπλισμένη και υλιστική, δεν μπορεί να επιζήσει στο γεωπολιτικό της χώρο. Γιατί περιβάλλεται από Κράτη ιδεολογικά φανατισμένα, πού ουδέποτε — Ιστορικά και πολιτικά — απέκρυψαν τις βλέψεις τους προς τον Ελληνικό Χώρο... Ο Έλληνας του '40 και ο Έλληνας του '75, έχουν ήδη τεράστιες διαφορές αντιδράσεων, δικαιολογημένες βέβαια. Αλλά και η Βαλκανική του '40 δεν εγκυμονούσε τούς κινδύνους εξαφανίσεως της ιδίας της Φυλής μας, όπως σήμερα. Ο Έλληνας του 1980 θα μπορεί να επαναλάβει το '40; Θα έχει το ηθικό ανάστημα; Ούτε η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», ούτε η Επιστροφή της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ούτε ή (αναγκαία) Μεταβολή Νοοτροπίας, είναι φιλοσοφικοί σκοποί. Ακόμη λιγότερο μπορούν να εμπνεύσουν τον Ενθουσιασμό και την Συμμετοχή. Κάποτε ένας εκπρόσωπος της 21ης σε συνέντευξη τύπου, πανηγυρική και σε ξενοδοχείο, είχε πει το αμίμητον εκείνο: «Η Επανάστασις έχει μιά ιδεολογία: ότι δεν έχει ιδεολογία»! Και εξήγησε, ότι οι Ιδεολογίες απορρίπτονται, γιατί λαμβάνουν ύπ΄ όψιν τους μόνον ότι χωράει στα συρτάρια τους! Υπονοούσε βέβαια ότι η έλλειψις ιδεολογίας άνοιξε ευρύτερους ορίζοντες, απηλλαγμένους από προκαταλήψεις... Αυτά δεν ήταν σοβαρά στην πράξη! Γιατί καλή είναι η έλλειψη προκαταλήψεων (ίσως), καλή είναι και ή έλλειψις «συρταριών», κάκιστη όμως είναι ή έλλειψις και επίπλων...
   Απ΄ αυτήν την βασική έλλειψη επήγαζαν και οι περισσότερες λοιπές ελλείψεις και αποτυχίες.
   Η ψυχολογία του Υλισμού και τής Ευημερίας πάση θυσία, σε συνδυασμό με την έλλειψη αντισταθμίσματος, άφησε – έρμαιο ιδεολογικά και χέρσο ψυχικά το μεγαλύτερο μέρος του ΄Εθνους και σχεδόν ολόκληρη τη Νεολαία. Και οι μεν μεγάλοι ασχολούνται με την ευημερία και προσωρινώς είναι ευχαριστημένοι. Η Νεολαία όμως δεν αρκείται σ΄ αυτό. Ο Νέος τρέφεται από Ψυχικές Δυνάμεις... Και επιπλέον τις τρέφει, σαν ένα είδος αμοιβαίας Μεταλήψεως...
   Το χέρσο αυτό χωράφι ανέλαβαν άλλοι, φυσικά, να το καλλιεργήσουν, αφού τους άνοιξαν τόν δρόμο, όχι μόνο με την έλλειψη Φιλοσοφικών Σκοπών, αλλά και με την αρχική παρότρυνση να ασχολούνται οι νέοι μόνον με τα μαθήματα τους, πράγμα μη ρεαλιστικό. Δεν έλλειψαν οι προειδοποιήσεις, χωρίς ηχώ και αποτέλεσμα όμως. Και (το σφάλμα αντιληπτό) παροτρύνονταν οι Νέοι «να λάβουν θέσιν» την... έλαβαν αλλά δεν ήταν εκείνη που επερίμεναν οι αρμόδιοι.
   H 21η Απριλίου άφησε τους Νέους ερμαίους και άκαθοδηγήτους στα χέρια των επιτηδείων του εσωτερικού (που ανυπομονούσαν να πάρουν πίσω όσα έχασαν) καί του εξωτερικού (πού ανησυχούσαν για τα παράδειγμα της στις δικές τους παραπαίουσες πολιτικά χώρες). Η αναρχική φιλολογία και τα μαρξιστικά βιβλία γέμισαν προκλητικά τις βιτρίνες γύρω από τα φροντιστήρια και τα Ιδρύματα, δηλητηριάζοντας ανεπανόρθωτα και ανενόχλητα την ψυχή των Νέων! Έσπειραν τον άνεμο. Θέρισαν την θύελλα...
   Και η γενική διαπίστωσις επιβάλλεται: Ολόκληρη η πολιτική έναντι της Νεολαίας απέτυχε, και η ανάγκη διατάγματος για την βίαια καταστολή των διαδηλώσεων απετέλεσε την θλιβερότερη απόδειξη.


~ ~ ~


   Τέλη Απριλίου 1967 ο Παπαδόπουλος εκάλεσε εμένα και τον Δενδρινό 
στο γραφείο του, στο υπουργείο Προεδρίας. Τον επισκεφθήκαμε και είχαμε μια ειλικρινή συζήτηση. Επεμέναμεν ιδιαιτέρως στην οργάνωση της νεολαίας. Διότι αν δεν οργανώσει την νεολαία η 21η Απριλίου, θα την εκμεταλλευθεί η αντίδρασις. Ο Δενδρινός ωμίλησε με θέρμην και επιχειρήματα. Ο Παπαδόπουλος ήκουε μετά προσοχής. Στο τέλος δηλώνει: «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται». Οπότε ο Δενδρινός θαρραλέως του λέγει κατά πρόσωπον: «Ε, τότε θα σας στήσουν στον τοίχο!» Και εδικαιώθει, αφού τον κατεδίκασαν εις θάνατον.
   Εκείνη την εποχή έβλεπα συνεχώς τον Ασλανίδη 
στο γραφείο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, στην οδό Πανεπιστημίου. Συνήθως συνεσκέπτετο με τον αναπληρωτή του Βλαδίμηρο και τον νομικό σύμβουλο Κατζούρο, που και οι δύο ήσαν των καταδρομών.
   Είπαμε να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο δημιουργίας νεολαίας. Ο Παπαδόπουλος δεν ήθελε οργάνωση νεολαίας, διότι ενεθύμιζε την ΕΟΝ του Ι. Μεταξά, χωρίς να μας εξηγεί, διατί αυτό ήτο κακόν. Τελικώς απεφασίσαμεν να πάρωμεν μιαν ήδη υπάρχουσα οργάνωσιν νεολαίας, η οποία πραγματικώς υπήρχε μόνον στα χαρτιά. Ήσαν οι «Άλκιμοι» (Σημ.: οι Άλκιμοι είχαν ιδρυθεί απο την οργάνωση ΕΕΕ,
με την έλευση του καθεστώτος της 4Α και της δημιουργίας της ΕΟΝ έπαυσαν την λειτουργία τους, μετά από διαταγή του Ι. Ματαξά). Ο Ασλανίδης συνεφώνησε και διέθεσε τα αναγκαία χρήματα, διά την ενοικίασιν γραφείων, επίπλωσιν, κατασκευή στολών, αγορά υλικών κ.τ.λ.
   Κατ΄ αρχήν ενέκρινε την κίνηση κι ο Παπαδόπουλος, αλλά εζήτησε να μη φαίνομαι εγώ. Έτσι συνεκροτήθει ένα Διοικητικό Συμβούλιο με πρόεδρο, τον Στρατηγό Κουρελέα, ίσως τον πλέον παρασημοφορημένο Αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού. Στο Δ.Σ. μετείχε ο Δημόπουλος, ο Δενδρινός, ο Βασιλόπουλος και άλλοι του Κ4Α που καταλάμβαναν καίριες θέσεις. Αναμφιβόλως η οργάνωση των Άλκιμων εξουσιάζετο απολύτως από εμάς. Είδαμε την ευκαιρία εξορμήσεως, προς την μάζα των νέων και την αξιοποιήσαμε εντατικώς. Υπέβαλα στον Ασλανίδη λεπτομερές πρόγραμμα εκπαιδεύσεως των Άλκιμων, που επεδιώξαμε να την καταστήσωμεν παραστρατιωτικήν οργάνωσιν, που θα απετελεί το λαϊκό σιδηρούν βραχίονα του καθεστώτος. Ο Ασλανίδης έπιασε το θέμα. Οι Άλκιμοι επραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση. Στολή, δίκωχον, μπότα, στρατιωτική πειθαρχία και παράστασις. Εντός εξαμήνου 20.000 νέοι Άλκιμοι ορκίστηκαν στο στάδιο της ΑΕΚ. Το θέαμα ήτο επιβλητικόν.



Η νεολαία προσήρχετο μαζικώς στους Άλκιμους, που τώρα εφωδιάσθησαν και με 500 καραμπίνες “Ρέμιγκτον”. Επί τέλους ωργανούτο ο δυναμισμός της νεολαίας. Τα γραφεία των Άλκιμων εγέμισαν την Ελλάδα. Μας εκυρίευσε εφορία, αλλά πάντοτε εβοβούμεθα την αντίδραση του Παπαδόπουλου. Οι καλοθεληταί αυλοκόλακες, που περιτριγύριζαν εκείνον τον πανέξυπνο άνθρωπο, τον έπεισαν, ότι ο Πλεύρης δημιουργεί ολοκληρωτικό καθεστώς! Στρατικοποιεί την νεολαίαν.
   Ο Παπαδόπουλος φιλύποπτος προς τα εκεί, που δεν έπρεπε με καλεί στο γραφείο του. Γλυκύτατος στον λόγο, απειτεί να μην ανακατεύωμαι στους Άλκιμους, αλλά να αποχωρήσω σιγά – σιγά. Μου ανακοινώνει, ότι διώρησε κυβερνητικόν επίτροπο στους Άλκιμους τον Συν/ρχην της ΚΥΠ Μουρίκην, με δικαίωμα εγκρίσεως των αποφάσεων του Δ.Σ. Ουσιαστικώς ανέθεσε στον Μουρικήν να αναστείλει, να ανακόψει την ανάπτυξη των Άλκιμων και τέλος να τους διαλύσει.
   Έχων υπ΄ όψιν μου τις σημειώσεις μου απήντησα: «Συμφώνως με το οργανωτικόν πρόγραμμά μας εντός ενός έτους θα έχωμεν 50.000 νέους πιστούς στην 21ην Απριλίου. Αυτό δεν το θέλετε; Αν εγώ ενοχλώ φεύγω, αλλ΄ όχι η ΚΥΠ να αναλάβει τους Άλκιμους. Είναι κρίμα να διαλυθούν. Οι Άλκιμοι είναι η πρώτη οργανωμένοι οπαδοί και μάλιστα νεολαίοι της 21ης Απριλίου. Αυτό δεν το θέλετε;».
Μου απήντησε: «Θα συνεκτιμήσω όσα ίπες με όσα ξέρω και θα αποφασίσω. Προς το παρόν μείνε στους Άλκιμους». Μετά μας επέβαλε τον Μουρίκην, ο οποίος ήτο έξυπνος κι έντιμος Αξιωματικός, έβλεπε το έργο των Αλκίμων και με δυσαρέσκεια επειθαρχεί στην εντολή που επήρε: Οι Άλκιμοι να διαλυθούν.
   Στο περιοδικό “Επίκαιρα” (8-1-1975) επισήμαινεται, η αποτυχία της προσπάθειάς μου να οργανώσω το κίνημα της Νεολαίας:
«Όμως τα σχέδια του να γίνουν οι Άλκιμοι μια νεολαία “σωστή” – κατά τα πρότυπα της ΕΟΝ – συνάντησαν δυσκολίες και δεν εφαρμόστηκαν».


1ο κείμενο:
Ανδρέας Δενδρινός

Η 21η Απριλίου και πως... απέτυχε
Σελ.: 18-19








2ο κείμενο:
Κ. Πλεύρης 

Γεογονότα 1965 – 1977, Τα άγνωστα παρασκήνια
Εκδόσεις Ήλεκτρον
Σελ.: 64 – 68

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις