ΘΕΩΡΙΑΙ ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΟΥΣ (IV)


X

   Ακρογωνιαίος λίθος του φασιστικού δόγματος είναι η αντίληψή του για το κράτος, την ουσία του, για τα καθήκοντά του, για τους στόχους του. Για το φασισμό το κράτος είναι το απόλυτο, μπροστά στο οποίο άτομα και ομάδες είναι το σχετικό. Άτομα και ομάδες νοούνται μόνο εντός του κράτους. Το φιλελεύθερο κράτος δεν κατευθύνει την εξέλιξη και την υλική και πνευματική ανάπτυξη της συλλογικότητας, αλλά περιορίζεται στο να καταγράφει τ΄ αποτελέσματα· το φασιστικό κράτος έχει μια δική του συνείδηση, μια δική του θέληση, γι΄ αυτό ονομάζεται κράτος «ηθικό». Το 1929, στην πρώτη από τις συνεδριάσεις του καθεστώτος, που λάμβαναν χώρα ανά πενταετία, εγώ έλεγα: «Για τον φασισμό το κράτος δεν είναι ο νυχτοφύλακας, που ασχολείται μόνο με την προσωπική ασφάλεια των πολιτών· ούτε μια οργάνωση με καθαρά υλιστικούς σκοπούς, όπως το να εγγυάται σίγουρη ευημερία και μια σχετική ειρηνική κοινωνική συνύπαρξη, για την πραγματοποίηση της οποίας θ΄ αρκούσε ένα διοικητικό συμβούλιο· δεν είναι ούτε ένα δημιούργημα αμιγώς πολιτικό, διαχωρισμένο από την υλική και πολύπλοκη πραγματικότητα της ζωής του ατόμου και του λαού. Το κράτος, έτσι όπως το αντιλαμβάνεται και το πραγματώνει ο φασισμός, είναι μια πνευματική και ηθική οντότητα, αφού υλοποιεί την πολιτική, νομική και οικονομική οργάνωση του Έθνους, και μια τέτοια οργάνωαση είναι, τόσο στην γένεση όσο και στην ανάπτυξή της, μια εκδήλωση του πνεύματος. Το κράτος είναι εγγυητής της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας, μα είναι επίσης κι ο φρουρός και ο φορέας του πνεύματος του λαού, έτσι όπως υπήρξε στους αιώνες, δουλεμένο στη γλώσσα, στα ήθη, στην πίστη. Το κράτος δεν είναι μόνο παρόν, αλλά και παρελθόν και πάνω από όλα μέλλον. Το κράτος είναι αυτό που, ξεπερνώντας το σύντομο όριο της ζωής του ατόμου, αντιπροσωπεύει την ενυπάρχουσα συνείδηση του Έθνους. Οι μορφές, με τις οποίες εκφράζονται τα κράτη, αλλάζουν, αλλά η ανάγκη για κράτος παραμένει. Είναι το κράτος που εκπαιδεύει τους πολίτες στην πολιτική αρετή, τους κάνει να συνειδητοποιήσουν την αποστολή τους, τους προτρέπει στην ενότητα· εναρμονίζει τα συμφέροντά τους με τη δικαιοσύνη· παραδίδει τις κατακτήσεις της σκέψης στις επιστήμες, στις τέχνες, στο νόμο, στην ανθρώπινη αλληλεγγύη· οδηγεί τους ανθρώπους από τη στοιχειώδη ζωή της φυλής στην πιο υψηλή ανθρώπινη έκφραση της εξουσίας, που είναι η αυτοκρατορία· εμπιστεύεται στους αιώνες τα ονόματα εκείνων που πεθαίνουν για τη δική του ακεραιότητα ή για να υπακούσουν στους νόμους του· θέτει ως παράδειγμακαι συστήνει στις επόμενες γενιές τους αρχηγούς που θα μεγαλώσουν την επικράτειά του κα ιτις διάνοιες που θα το φωτίσουν με δόξα. Όταν εξασθαινεί η σημασία του κράτους κι επικρατούν διασπαστικές και φυγόκεντρες τάσεις από άτομα ή ομάδες, οι εθνικές κοινωνίες οδεύουν στο χαμό τους.»

Το δόγμα του φασισμού 

Giovanni Gentile – Benito Mussolini
Εκδόσεις Νέα Γενεά
Σελ.: 52 – 54

Μπορείτε να διαβάσετε το προηγούμενο άρθρο ΕΔΩ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις