ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Απόσπασμα από το κείμενο του Δ. Βεζανή με τίτλο: “Ιδεολογία και Πίστη του Εθνικισμού”, το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Νέα Πολιτική” τον Φλεβάρη του ΄40.

   Ο σήμερον επικρατών τύπος πολιτεύματος εις ολόκληρο τον κόσμο διαφέρει ριζικώς από το επικρατούν πολίτευμα κατά τον 19ον και τας αρχάς του 20ου αιώνος. Τόσον από απόψεως κρατικής οργανώσεως, όσων και από απόψεως επιδιωκομένων κρατικών σκοπών, επήλθε μια πλήρης ανατροπή και επανάστασις μια νέας πνευματικής και πολιτικής κοσμοθεωρίας: του Εθνικισμού.
   Πολλοί θεωρούν τον Εθνικισμό ως αντίδραση κατά των ιδεών της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού. Εις την παραγματικότητα όμως ο Εθνικισμός δεν είναι άρνηση αλλά θέση, και ακριβέστερα μια σύνθεση των ιδεών της Δημοκρατίας και του Συντηρητισμού. Από τις ιδέες του Συντηρητισμού παρέλαβεν την πρωτεύουσαν θέσιν ην δίδει εις τον παράγοντα του Κράτους, το οποίο θεωρεί, ως προϋπόθεση του πολιτισμού. Από την Δημοκρατία και τον Σοσιαλισμό παρέλαβε τον έρωτα και την πρωτεύουσα θέση ην δίδει εις τον λαόν και το συμφέρον του συνόλου.
   Αλλά πέραν αυτών χωρίζεται ο Εθνικισμός ριζικώς και από τον Συντηρητισμό καί από ιδέες της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού. Από τον Συντηρητισμό χωρίζεται σε δυο σημεία:
   Πρώτον: Από το επαναστατικό και ριζοσπαστικό πνεύμα το οποίο διέπει την νέαν εθνικιστικήν κίνηση.
   Δεύτερον: Από το περιεχόμενο το οποίο δίνει εις το Κράτος. Ο Συντηρητισμός εθεωρεί την κοινωνία ως κάτι στατικό και ακίνητο. Το κράτος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα όργανο δια να διατηρούν οι κατέχοντες και οι κυβερνώντες την θέση τους, έναντι των αρχόμενων. Ο Εθνικισμός, ο οποίος ως πολιτική κίνηση προήλθε από τα σπλάχνα του λαού και έχει κλείσει μέσα εις την ψυχή του όλο τον πόνο του δυστυχούντος λαού και της περιφρονημένης και καταπατημένης Εθνικής Ιδέας, διαβλέπει εις το Κράτος το ισχυρόν μέσον δια την πραγμάτωσιν των σκοπών της λαϊκής ανυψώσεως και της εθνικής αναγεννήσεως.
   Αλλά άβυσσος χωρίζει τον Εθνικισμό από τας ιδέας της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού. Όσον αφορά την οργάνωση του Κράτους, ο Εθνικισμός πιστεύει ακράδαντα ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να ανήκει εις τον άμορφον και τυφλόν όγκο του αριθμού, αλλά εις την γρανίτινη θέληση και δύναμη των αρίστων, οι οποίοι ενσυνειδήτως και με όλη την επίγνωση των ευθυνών, αναλαμβάνουν το βάρος της εξουσίας.
   Ο Κοινοβουλευτισμός ως πολιτικό σύστημα αποτελεί δια την αντίληψη του Εθνικισμού όχι μόνο την χείριστην επιβουλή ενάντια στα υψηλά ιδεώδη τα οποία επιδιώκει ο Εθνικισμός αλλά και την θρασυτέραν εκμετάλλευση και το αισχρότερο παιχνίδι των ολίγων ανήθικων, δήθεν αντιπροσώπων του λαού, εις βάρος του λαού και της μάζης των ψηφοφόρων.
   Η διοίκηση, η οποία επλήγει από την δημοκρατικήν παραλυσία, πρέπει να αποκαθαρθεί τόσο από απόψεως προσωπικού, όσο και από απόψεως οργανώσεως δια να καταστεί μηχανισμός μεγίστης δυνατής ακριβείας και αποδόσεως δια την εν τελευταίω βαθμώ πραγμάτωση της θελήσεως του Κράτους. Δια τον Εθνικισμόν και δια τους Εθνικιστάς παραμένει ως ιδεώδες η στρατιωτικοποίησης της Διοικήσεως. Μόνον δια αυτού του τρόπου δυνάμεθα να ελπίσωμεν ότι το Εθνικόν Κράτος θα ανταποκριθεί εις τα τεράστια προβλήματα τα οποία έχει να αντιμετωπίσει.
   Αλλά και εξ απόψεως περιεχομένου και σκοπών, ο Εθνικισμός διαφέρει ριζικώς από την Δημοκρατία και τον Σοσιαλισμό. Ο Εθνικισμός αναχωρεί από την αντίληψη ότι δεν υπάρχει τίποτα εις την κοινωνία το οποίον να είναι ανώτερο του συνόλου. Δικαιώματα φυσικά, τα οποία προϋπήρχαν της κοινωνίας και τα οποία δεν δύνανται η κοινωνία να θίξει, δεν υπάρχουν – ούτε αν υπήρχαν θα αναγνωρίζονταν από το Κράτος. Ο Εθνικισμός πιστεύει ότι υπέρ παν άλλο υπάρχει το σύνολο , η ολότης και ότι κάθε ατομικό συμφέρον και δικαίωμα, το οποίο προσκρούει η δεν εξυπηρετεί θετικώς το σύνολο, δεν έχει λόγο υπάρξεως και πρέπει να καταργήται.
   Αλλά και από την σοσιαλιστικήν νοοτροπίαν διαφέρει ριζικώς η πολιτική θέση του Εθνικισμού. Ο Σοσιαλισμός, εν τη ισοπεδωτική του μανία, αδιαφορεί δια τας συνέπειας τας οποίας θα ασκήσει επί της παραγωγής η πλήρης των εισοδημάτων εξίσωσις. Τουνατίον ο Εθνικισμός, προσδεδεμένος εις την πραγματικότητα, φρονεί ότι ουδεμία εξίσωση των εισοδημάτων επιτρέπεται να θίξει τις βάσεις και τα θεμέλια της παραγωγής. Απαράβατον όριον πάσης διανομής, είναι η παραγωγή.
   Αλλά ακόμη και όσον αφορά τον τρόπο της ικανοποιήσεως των οικονομικών αναγκών διαφέρει ο Εθνικισμός του Σοσιαλισμού. Ο Σοσιαλισμός και η Δημοκρατία αντιλαμβάνονται το λαό ως μηχανικόν άθροισμα των εν μια ωρισμένη στιγμή ζόντων ατώμων. Κατ΄ανάγκην λοιπόν, φροντίδα και η μέριμνα αφορά μόνον και μόνον αυτά και ο Σοσιαλισμός μεταβάλεται εις παροχήν βοήθειας εις ζώντα συγκεκριμένα άτομα.
   Ο Εθνικισμός τουναντίον, αντιλαμβανόμενος τον λαό ως οργανικόν σύνολον των παρελθουσών, παρουσών και μελλουσών γενεών, δεν αποβλέπει μόνο εις τους ζώντας, αλλ΄ εις την αιώνια υπόστασιν του λαού. Κατ΄ ακολουθίαν η φροντίδα και η μέριμνα δεν περιορίζεται εις τους νυν ζώντας, αλλ΄ εις την ατελείωτον σειρά των γενεών.
   Χωρίς να παραγνωρίζει ο Εθνικισμός το παρόν, θεραπεύει το μέλλον. Οικοδομεί και δημιουργεί έργα πολιτισμού, πραγματικά μνημεία, των οποίων ο προορισμός δεν είναι μόνο η ικανοποίηση των αναγκών του λαού, αλλά και η ύψωση του πολιτιστικού επιπέδου. Δι΄ αυτών των έργων διαδηλούτε και συμβολίζεται η θέληση του έθνους να υπάρχει, να αυξάνεται εις δύναμη και εις πολιτισμόν και να υπερνικά και αυτόν ακόμη το χρόνο.
   Τέλος και ως προς ένα άλλο σημείο διαφαίρει ο Εθνικισμός του Σοσιαλισμού. Ο Σοσιαλισμός και ιδίως ο Κομμουνισμός θέτουν εις πρώτην μοίρα την οικονομία και γενικώτερα την ύλη. Όλες οι άλλες εκδηλώσεις του πνεύματος και του πολιτισμού αποτελούν απλ'ες “συναρτήσεις” υλικών παραγόντων. Το παν εξαντλήται δια την αντίληψη αυτή εις την οικονομία και τας οικονομικάς σχέσεις εν τη κοινωνία.
   Απέναντι της πεπλανημένης αλλά και αυθάδους αντιλήψεως, η οποία αρνήται παν ότι μέγα και ευγενές εδημιούργησε ο άνθρωπος επί της γης αυτής, ο Εθνικισμός διακηρύσσει, ότι αι πνευματικαί αξίαι επέχουν την ανωτέραν θέση εν τη ανθρώπινη κοινωνία. Η καλλιέργεια του πνεύματος και της ψυχής και η δημιουργία ενός πραγματικού πνευματικού πολιτισμού υπερέχουν εις αξία από τη δημιουργία μιας πολιτείας στηριζόμενης εις την οικονομία και ομοιαζούσης με ένα απέραντο συναλλαγματικό γραφείο, σκοπός του οποίου είναι να έλθουν όλοι εις λογαριασμόν.
   Μέσα δε από τας πνευματικάς αξίας και την θρησκεία, την οικογένεια και από τας άλλας ανθρωπίνους αξίας, εις πρώτη μοίρα έρχεται η “Ιδέα του Έθνους”. Έθνος, ως κοσμοθεωρία και ως κέντρον περί το οποίον στρέφεται ολόκληρως η ιδεολογία του Εθνικισμού, είναι η συναίσθηση της ενότητας κάθε ατόμου προς το εθνικό σύνολο, η πλήρης συνείδηση της εξαρτήσεως της ατομικής ευτυχίας ή δυστυχίας από την ευτυχία ή τη δυστιχία του συνόλου αυτού και η μέχρι θυσίας και αυτής της ζωής βαίνουσα απόφασης δια την υπεράσπισην του έθνους τόσον έναντι των εξωτερικών, όσον και έναντι των εσωτερικών εχθρών.

Αυτή είναι εν ολίγοις η Ιδεολογία του Εθνικισμού.

Το διαβάσαμε από το βιβλίο: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ (1904 – 1968)  Σκέψεις και Μαρτυρίες
Συγγραφείς: Παπαγαρυφάλλου Π. και Δημητρίου Σ.
Εκδόσεις: Πελασγός
Σελίδες: 33 – 37 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις